റോഡ് അവസാനിക്കുന്നിടത്ത്

ഉച്ചകഴിഞ്ഞാൽ കാറ്റ് മോശമാകുമെന്ന് ആരോ ഓൺലൈനിൽ വായിച്ചതുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ അഞ്ചുമണിക്ക് മുമ്പേ ഇറങ്ങി. അത് ശരിയാണോ എന്ന് ആരും നോക്കിയില്ല. അത് പ്രശ്നമായിരുന്നില്ല. ഇരുട്ടത്ത് പുറപ്പെടുമ്പോൾ ഏതൊരു യാത്രയും ഉള്ളതിനേക്കാൾ ഗൗരവമുള്ളതായി തോന്നും.

ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേർ, രണ്ട് KTM-കൾ. എന്റെ ബൈക്കിന്റെ പിന്നിൽ കെട്ടിവെച്ച ഒരു ബാഗ്, എത്ര തവണ ശരിയാക്കിയിട്ടും ഇടത്തോട്ട് തെന്നിക്കൊണ്ടിരുന്നു. സൂര്യൻ ശരിക്കും ഉദിച്ചപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങൾ മൂന്നു തവണ നിർത്തിയിരുന്നു, രണ്ടു തവണ ബാഗിന്, ഒരു തവണ കൂടുതലും പഞ്ചസാരയായ ഒരു ചായയ്ക്ക്.

എവിടെയോ വിചിത്രമായ ഒരിടത്തേക്കാണ് പോകുന്നതെന്ന് ആദ്യം തിരിച്ചറിയുന്ന നിമിഷം പാമ്പൻ പാലമാണ്. കര അങ്ങ് അവസാനിക്കുന്നു, റോഡ് മുന്നോട്ട് പോകുന്നു. താഴെയുള്ള വെള്ളത്തിന് ഒരു നിറമല്ല, ഏകദേശം ആറ് നിറങ്ങൾ, മേഘങ്ങൾ കടന്നുപോകുമ്പോൾ അവ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കും. ഞാൻ വണ്ടി ഒതുക്കി, ഒരു പാലത്തിൽ ചെയ്യാൻ പാടില്ലാത്ത കാര്യം, കൈവരിക്ക് മുകളിലൂടെ കൈ എത്തുന്നത്ര ദൂരത്തേക്ക് GoPro നീട്ടിപ്പിടിച്ചു. ഈ സൈറ്റിലുള്ള ഫോട്ടോ അതാണ്. ഞാൻ ഫ്രെയിം ചെയ്തില്ല. ചൂണ്ടി, പ്രതീക്ഷിച്ചു, അത്രമാത്രം.

എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ചില ഫോട്ടോകൾ ഞാൻ ശരിക്കും എടുത്തവയല്ല. ക്യാമറ എന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്നു എന്നേയുള്ളൂ.

രാമേശ്വരം കഴിഞ്ഞാൽ ധനുഷ്കോടിയിലേക്കുള്ള റോഡ് മെലിഞ്ഞ് മെലിഞ്ഞ്, കടലിന് മുകളിൽ വെച്ച ഒരു സ്കെയിൽ പോലെ തോന്നും. ഇടതുവശത്ത് വെള്ളം, വലതുവശത്ത് വെള്ളം. ഇന്റർനെറ്റ് വാഗ്ദാനം ചെയ്തതുപോലെ തന്നെ മോശമായിരുന്നു കാറ്റ്. അവസാനം ഒരു റൗണ്ട്എബൗട്ട്, പിന്നെ ഒന്നുമില്ല. മണൽ മാത്രം, പിന്നെ ഞാൻ പോയിട്ടുള്ള മിക്ക നഗരങ്ങളേക്കാളും അടുത്ത്, അവിടെ എവിടെയോ ശ്രീലങ്ക ഉണ്ടെന്ന ചിന്തയും.

പ്ലാൻ ചെയ്തതിലും കൂടുതൽ നേരം ഞങ്ങൾ അവിടെ ഇരുന്നു. ആരും ഒന്നും അധികം പറഞ്ഞില്ല. ഏകദേശം ആ സമയത്ത് GoPro ഓഫായി, അതുകൊണ്ടാണ് സന്ധ്യയിലെ ബൈക്കിന്റെ ഫോട്ടോ എന്റെ ഫോണിൽ നിന്നുള്ളത്. ഫോൺ ഫോട്ടോകൾ "കണക്കിൽ പെടില്ല" എന്ന് വിചാരിച്ച് ഞാൻ അത് ഏതാണ്ട് എടുക്കാതിരുന്നതാണ്. രസകരമെന്ന് പറയട്ടെ, ആളുകൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ചോദിക്കുന്നത് അതിനെക്കുറിച്ചാണ്.

ഞാൻ സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചത്

തിരിച്ചുള്ള യാത്രയുടെ ഭൂരിഭാഗവും എനിക്ക് ഓർമ്മയില്ല. പാലത്തിൽ നിന്ന് കണ്ട വെള്ളത്തിന്റെ നിറം, ഹെൽമെറ്റിനുള്ളിൽ കാറ്റുണ്ടാക്കിയ ശബ്ദം, നാലാമത്തെ തവണയും എന്റെ ബാഗ് തെന്നിവീഴുന്നത് കണ്ട് സുഹൃത്ത് ചിരിച്ചത്, അതൊക്കെയാണ് ഓർമ്മ. ഫോട്ടോകൾ സഹായിക്കുന്നുണ്ട്, പക്ഷേ സത്യത്തിൽ അവ കൂടുതലും ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് ക്യാമറ പിടിക്കാത്ത കാര്യങ്ങളെയാണ്.

ഒരു ദിവസം ഒരു ശരിയായ ക്യാമറയുമായി തിരിച്ചുപോകണമെന്നുണ്ട്. പോകേണ്ടെന്നും ഒരു തോന്നലുണ്ട്. ചില സ്ഥലങ്ങൾ ഒരു അപൂർണ്ണമായ ഓർമ്മയായി ഇരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്.

— ഡെസ്ലി