മ്യൂണിക്ക്, വീണ്ടും വീണ്ടും

മ്യൂണിക്ക് എന്റെ ഹൃദയത്തോട് വളരെ ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന ഒരു നഗരമാണ്. അങ്ങനെയാകുമെന്ന് ഞാൻ ഒരിക്കലും വിചാരിച്ചിരുന്നില്ല. ജോലിക്കായാണ് ഞാൻ അവിടെ പോയത്, പിന്നെയും പിന്നെയും ജോലിക്കായി തന്നെ തിരിച്ചുപോയി. ആ യാത്രകൾക്കിടയിൽ എപ്പോഴോ, അത് ഒരു ബിസിനസ് ഡെസ്റ്റിനേഷൻ എന്ന തോന്നൽ മാറി, എന്നെ അറിയുന്ന ഒരിടം പോലെ ആയി.

മുകളിലെ ഫോട്ടോ അത്തരമൊരു യാത്രയിൽ എടുത്തതാണ്. ഇടതുവശത്ത് സെന്റ് പോൾസ് പള്ളി, വലതുവശത്ത് മേൽക്കൂരകൾക്ക് താഴെ നിരന്നുകിടക്കുന്ന ടെന്റുകളും റൈഡുകളും. സന്ധ്യാവെളിച്ചത്തിൽ നഗരം മുഴുവൻ തിളങ്ങിനിൽക്കുന്നു. അവിടെ നിന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ, നഗരം തന്നെ തന്റെ ഒരു കളിപ്പാട്ട മോഡൽ പോലെ തോന്നിയത് ഞാൻ ഓർക്കുന്നു.

ഓരോ തവണയും ഒരു പുതിയ ചരിത്രം

ഒരു നഗരം പലതവണ സന്ദർശിക്കുമ്പോൾ മടുപ്പ് തോന്നുമെന്നാണ് നമ്മൾ കരുതുക. മ്യൂണിക്ക് ഒരിക്കലും അങ്ങനെയായില്ല. ഓരോ യാത്രയിലും ഞാൻ ഒരു പുതിയ സ്ഥലം കണ്ടെത്തി, പിന്നിൽ ഒരു കഥയുള്ള ഒരു പുതിയ മൂല. പത്തു തവണ മുന്നിലൂടെ നടന്നിട്ടും ഒരിക്കലും കയറാത്ത ഒരു പള്ളി. ഞാൻ കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത ചരിത്രമുള്ള ഒരു ചത്വരം. എനിക്ക് സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത കാലങ്ങളെ അതിജീവിച്ച ഒരു കെട്ടിടം.

ശ്രദ്ധിച്ചു നോക്കുന്നവർക്ക് സമ്മാനം നൽകുന്ന നഗരമാണിത്. എല്ലാം കണ്ടുകഴിഞ്ഞു എന്ന് നിങ്ങൾ കരുതും, അപ്പോൾ അത് മറ്റെന്തെങ്കിലും കാണിച്ചുതരും.

ബിയർ

ഇത് പറയാതിരിക്കാൻ പറ്റില്ല. ഇവിടത്തെ ബിയർ മറ്റൊരു ലെവലാണ്. ഞാൻ ഒരു വിദഗ്ധനല്ല, അങ്ങനെ നടിക്കാനും ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല. പക്ഷേ ഒരു നീണ്ട വേനൽ സന്ധ്യയിൽ, ഒരു ബിയർ ഗാർഡനിൽ, മുന്നിൽ ഒരു ലിറ്ററിന്റെ മാസ്സും, ചുറ്റും ഇഷ്ടമുള്ള ആളുകളുമായി ഇരിക്കുന്നത്, തോൽപ്പിക്കാൻ വളരെ പ്രയാസമുള്ള ലളിതമായ സന്തോഷങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. അത്തരമൊരു സന്ധ്യയെക്കുറിച്ച് ഞാൻ മ്യൂണിക്കിലെ മൊരിഞ്ഞ ഓർമ്മ എന്നതിൽ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.

ചില നഗരങ്ങളിലേക്ക് നമ്മൾ ജോലിക്കായി പോകുന്നു. ചില നഗരങ്ങൾ നമ്മളിൽ ജോലി ചെയ്തു തുടങ്ങുന്നു.

ആദ്യത്തെ ശൈത്യകാലം

അവിടത്തെ എന്റെ ആദ്യ ശൈത്യകാലം ശരിക്കും ഒരു അനുഭവമായിരുന്നു. കേരളത്തിൽ നിന്ന് വരുന്ന ഒരാൾക്ക്, തണുപ്പ് ശരിക്കും ദേഹത്ത് തട്ടുന്നതുവരെ അത് എന്താണെന്ന് മനസ്സിലാകില്ല. ചെറിയ പകലുകൾ, ചാരനിറമുള്ള ആകാശം, കാണാൻ കഴിയുന്ന ശ്വാസം, ഏറെ നേരം പുറത്ത് നിന്നശേഷം ചൂടുള്ള ഒരു കഫേയിലേക്ക് കയറുമ്പോഴുള്ള വിചിത്രമായ സന്തോഷം. ആ ശൈത്യകാലം എന്നെ ഒരുപാട് പഠിപ്പിച്ചു, കൂടുതലും പല ലെയറുകളായി വസ്ത്രം ധരിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച്.

ജോലിസ്ഥലത്തും ഒരു കുടുംബം

പക്ഷേ മ്യൂണിക്കിനെ പ്രത്യേകമാക്കിയത് കെട്ടിടങ്ങളോ ബിയറോ അല്ല. ആളുകളായിരുന്നു. ജോലിസ്ഥലത്ത് പോലും എല്ലാവരെയും കുടുംബമായി കണ്ടു. സഹപ്രവർത്തകർ സുഹൃത്തുക്കളായി, ആ സുഹൃത്തുക്കളാണ് ഓരോ തിരിച്ചുപോക്കിനും ഞാൻ കാത്തിരിക്കാൻ കാരണമായത്.

ഇന്ന് മ്യൂണിക്കിനെക്കുറിച്ച് ഓർക്കുമ്പോൾ മൂന്ന് കാര്യങ്ങളാണ് മനസ്സിൽ വരുന്നത്: സുഹൃത്തുക്കൾ, യാത്ര, ജോലി. എല്ലാം ഒരുമിച്ച് കലർന്ന്, എല്ലാം നല്ലത്. ആ നഗരത്തിൽ നിന്ന് ഞാൻ ഹൃദയത്തിൽ കൊണ്ടുനടക്കുന്നത് അവയാണ്.

— ഡെസ്ലി