കോഴിക്കോട്, ഹൃദയത്തോട് ചേർന്ന്

ചില നഗരങ്ങൾ നമ്മൾ സന്ദർശിക്കുന്നു. ചില നഗരങ്ങൾ നമ്മോടൊപ്പം കൂടുന്നു. എനിക്ക് കോഴിക്കോട് രണ്ടാമത്തെ തരമാണ്.

ഞാനും ഭാര്യയും ഒരുമിച്ചാണ് അവിടെ പോയത്, ആ സമയത്തെക്കുറിച്ച് ഇപ്പോഴും ഞാൻ ഒരുപക്ഷേ വേണ്ടതിലധികം ഓർക്കാറുണ്ട്. അതൊരു വലിയ, ആഡംബര യാത്രയൊന്നുമായിരുന്നില്ല. കാണേണ്ട സ്ഥലങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റ് ഒന്നൊന്നായി ടിക്ക് ചെയ്തില്ല. കൂടുതലും നടന്നു, കഴിച്ചു, ആളുകളോട് സംസാരിച്ചു, പിന്നെയും കഴിച്ചു. എങ്ങനെയോ, അത് ഞങ്ങളുടെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ഓർമ്മകളിൽ ഒന്നായി മാറി.

ഭക്ഷണം

സത്യം പറഞ്ഞാൽ, കോഴിക്കോട്ടേക്ക് പോകുന്നവരുടെ പകുതി കാരണവും ഭക്ഷണമാണ്. അവിടത്തെ രുചികൾ അത്രമേൽ മോഹിപ്പിക്കുന്നതാണ്. ഒരു ഹോട്ടലിന്റെ മുന്നിലൂടെ നടന്നുപോകുമ്പോൾ, ആ മണം മാത്രം മതി അന്നത്തെ സന്ധ്യയുടെ പ്ലാൻ മാറാൻ.

ഞങ്ങൾ പാരഗണിൽ പോയി, കാരണം പാരഗണിൽ പോകാതിരിക്കാൻ പറ്റില്ല. റഹ്മത്തിൽ പോയി, കാരണം എല്ലാവരും പറഞ്ഞു, എല്ലാവരും പറഞ്ഞത് ശരിയുമായിരുന്നു. പിന്നെ കുറ്റിച്ചിറ ബിരിയാണി, അത് മറ്റൊരു ലോകമാണ്. ചെറിയ മണമുള്ള അരി, എല്ലിൽ നിന്ന് അടർന്നുവീഴുന്ന ഇറച്ചി, ഓരോ പ്ലേറ്റും തലമുറകളായി ഒരു കുടുംബം പരിപൂർണ്ണമാക്കിയെടുത്ത രുചി പോലെ. സത്യത്തിൽ, ഒരുപക്ഷേ അങ്ങനെ തന്നെയായിരിക്കും.

അതിനുശേഷം പല സ്ഥലങ്ങളിലും ഞാൻ ബിരിയാണി കഴിച്ചിട്ടുണ്ട്. നല്ലതാണ്. പക്ഷേ അത് കോഴിക്കോടല്ല.

അതൊക്കെ ഒരുപാട് മിസ്സ് ചെയ്യുന്നു. ഒരു പ്ലേറ്റിനുവേണ്ടി ഒരു വിമാനടിക്കറ്റ് ന്യായമായ വിലയാണോ എന്ന് ചില രാത്രികളിൽ ഞാൻ ഗൗരവമായി ആലോചിക്കാറുണ്ട്.

സായാഹ്നങ്ങൾ

വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ഞങ്ങൾ മാനാഞ്ചിറ സ്ക്വയറിന് ചുറ്റും നടന്നു. അവിടെ പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും സംഭവിക്കുന്നില്ല, അതുതന്നെയാണ് അതിന്റെ ഭംഗി. ബെഞ്ചുകളിൽ ഇരിക്കുന്ന ആളുകൾ, ഓടിനടക്കുന്ന കുട്ടികൾ, അത്താഴത്തിനുശേഷം പതുക്കെ നടക്കാനിറങ്ങിയ കുടുംബങ്ങൾ. ഒരു മണിക്കൂറിന് നമ്മളും ആ നഗരത്തിന്റെ ഭാഗമാകുന്നു.

പിന്നെ കടപ്പുറം. മുകളിലെ ഫോട്ടോ അവിടെ, സൂര്യാസ്തമയ സമയത്ത് എടുത്തതാണ്. ആകാശം മുഴുവൻ ഓറഞ്ച് നിറമായി, പൊളിഞ്ഞ പഴയ കടൽപ്പാലം വെള്ളത്തിൽ ഇരുണ്ട പല്ലുകളുടെ ഒരു നിര പോലെ നിന്നു, തൂണുകൾക്ക് മുകളിൽ കടൽക്കാക്കകൾ. നനഞ്ഞ മണലിലൂടെ ഒരാൾ പതുക്കെ നടന്നു, അയാളുടെ പ്രതിബിംബവും കൂടെ നടന്നു. ആ സമയത്ത് നഗരം മുഴുവൻ പുറത്തിറങ്ങുന്നത് പോലെ തോന്നും. ആർക്കും ഒരു തിരക്കുമില്ല.

ആളുകൾ

പക്ഷേ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഓർക്കുന്നത് ആളുകളെയാണ്. വെറും മര്യാദ എന്ന് തോന്നാത്ത ഒരു നന്മ അവർക്കുണ്ട്. ഒരാൾ വഴി പറഞ്ഞുതരും, എന്നിട്ട് പകുതി ദൂരം കൂടെ നടന്നുവരും. ഒരു കടക്കാരൻ എവിടെ നിന്നാണെന്ന് ചോദിക്കും, പെട്ടെന്ന് നിങ്ങൾ പത്തു മിനിറ്റ് സംസാരിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കും. അവരുടെ പേര് പോലും അറിയാതെയാണെങ്കിലും, സുഹൃത്തുക്കളെ നേടിയ തോന്നലോടെയാണ് നിങ്ങൾ മടങ്ങുക.

കോഴിക്കോട് എന്റെ ഹൃദയത്തോട് അത്രമേൽ ചേർന്നുനിൽക്കുന്നു. അതിന്റെ ഒരു ഭാഗം നഗരമാണ്. ഒരു ഭാഗം ബിരിയാണിയും. പക്ഷേ കൂടുതലും, എനിക്ക് തോന്നുന്നു, അത് ഞങ്ങളുടേതായിരുന്നു എന്നതാണ്.

— ഡെസ്ലി