ഞാൻ പോസ്റ്റ് ചെയ്യാത്ത ഫോട്ടോകൾ

ഈ സൈറ്റിലെ ഫോട്ടോകളിലൂടെ സ്ക്രോൾ ചെയ്താൽ പൂച്ചകൾ, ബൈക്കുകൾ, പാലങ്ങൾ, കടൽ എന്നിവയൊക്കെ കാണാം. പക്ഷേ ഞാൻ ഏറ്റവും കൂടുതൽ എടുക്കുന്നത് കാണില്ല, അത് ആളുകളാണ്. കൂടുതലും കുടുംബം. കുടുംബ സംഗമങ്ങളിലെ കുട്ടികൾ, അവരുടെ വലിയ ദിവസങ്ങളിലെ ദമ്പതികൾ, ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ സമ്മതിക്കാതെ പിന്നീട് ഒരു കോപ്പി ചോദിക്കുന്ന മുത്തശ്ശീമുത്തശ്ശന്മാർ.

സത്യത്തിൽ, എന്റെ ഏറ്റവും നല്ല വർക്ക് അവിടെയാണ്. മറ്റെന്തിനേക്കാളും എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത് പോർട്രെയ്റ്റുകളാണ്. അനങ്ങാതിരിക്കാത്ത ഒരു വയസ്സുകാരന്റെ കണ്ണുകൾ ഷാർപ്പ് ആക്കുന്നത്. ഒരു വീട്ടുമുറ്റത്ത് വെളിച്ചം മൃദുവായി വീഴുന്ന ആ ഒരു സ്ഥലം കണ്ടെത്തുന്നത്. ക്യാമറയെ വെറുക്കുന്ന ഒരാളെ വേണ്ടത്ര നേരം ചിരിപ്പിക്കുന്നത്.

പിന്നെ എന്തുകൊണ്ട് അവ കാണിക്കുന്നില്ല?

കാരണം അവ കാണിക്കാൻ ശരിക്കും എന്റേതല്ല. ആ നിമിഷങ്ങൾ അവയിലുള്ള ആളുകളുടേതാണ്. ഒരു അപരിചിതന്റെ സ്ക്രീനിൽ വരാൻ ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിക്ക് സമ്മതം നൽകാൻ കഴിയില്ല. ഒരു കുടുംബ ആഘോഷം കണ്ടന്റ് അല്ല. ആ ഫോട്ടോകൾ എടുക്കുമ്പോൾ ആരും ഒരു വെബ്സൈറ്റിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല. ഒരു സ്വകാര്യ നിമിഷത്തിൽ അവർ ഒരു ക്യാമറയുമായി എന്നെ വിശ്വസിച്ചു, ആ വിശ്വാസം കാത്തുസൂക്ഷിക്കാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം.

ഒരു ഫോട്ടോ നിങ്ങളുടെ ഏറ്റവും നല്ല വർക്ക് ആയിരിക്കാം, എന്നിട്ടും പങ്കുവെക്കാൻ അത് നിങ്ങളുടേതല്ലാതിരിക്കാം.

ഈ പേജിന്റെ മുകളിലുള്ള ഫോട്ടോയാണ് ഞാൻ എത്താവുന്നതിന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത്. സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുന്നത് നോക്കിനിൽക്കുന്ന ഒരു കുട്ടിയുടെ നിഴൽരൂപം. ആരാണെന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ല. ഭാഗികമായി അതുകൊണ്ടാണ് എനിക്കത് ഇഷ്ടം. ആരുടെയോ ബാൽക്കണിയിലെ ആരുടെയോ കുട്ടിയാകാം. പേരില്ലാത്തതുകൊണ്ട് അത് കൂടുതൽ എല്ലാവരുടേതുമായി തോന്നുന്നു.

അത് മാറ്റിയത്

ഇതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചത് എന്നെ ഒരു മികച്ച ഫോട്ടോഗ്രാഫറാക്കി എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. ലൈക്കുകൾക്കുവേണ്ടിയല്ല എടുക്കുന്നതെങ്കിൽ, മുന്നിലുള്ള ആളുകൾക്കുവേണ്ടിയാണ് നിങ്ങൾ എടുക്കുക. ഓൺലൈനിൽ അത് എങ്ങനെ പോകുന്നു എന്നല്ല, അവർക്ക് ആ ഫോട്ടോ ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ എന്നതാണ് നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കുക. എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ചില ചിത്രങ്ങൾ ഏകദേശം അഞ്ചുപേർ മാത്രമേ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ, ആ അഞ്ചുപേരും അവ പ്രിന്റ് ചെയ്ത് ചുമരിൽ തൂക്കിയിട്ടുണ്ട്.

എന്നോട് ചോദിച്ചാൽ, അത് വളരെ നല്ലൊരു പ്രേക്ഷകരാണ്.

— ഡെസ്ലി