ആൽപ്സിന് താഴെ ഒരു പള്ളി

ചില യാത്രകൾ ഒരു വലിയ നിമിഷം കൊണ്ടാണ് നമ്മൾ ഓർക്കുന്നത്. ഇത് ഞാൻ ഓർക്കുന്നത് കഷണങ്ങളായാണ്, അവയെല്ലാം നല്ലതാണ്.

ഒരു റോഡ് ട്രിപ്പ് ആയിട്ടാണ് തുടങ്ങിയത്. ഡ്രൈവ് തന്നെ പകുതി രസമായ തരം യാത്ര. പച്ചപ്പാടങ്ങൾ, ചെറിയ ബവേറിയൻ ഗ്രാമങ്ങൾ, വിൻഡ്സ്ക്രീനിൽ മലകൾ പതുക്കെ വലുതായി വലുതായി വരുന്നു, ഒടുവിൽ അവ ഒരു പോസ്റ്റ്കാർഡ് പോലെയല്ല, ഒരു മതിൽ പോലെ തോന്നിത്തുടങ്ങി.

വഴിയിൽ ഞങ്ങൾ ഒരു ഫോസിൽ വാച്ച് നിർമ്മാണ യൂണിറ്റ് കടന്നുപോയി. അത് എന്തുകൊണ്ടാണ് എന്റെ മനസ്സിൽ ഇത്ര പതിഞ്ഞതെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. ഒരുപക്ഷേ ആ വാച്ചുകൾ ഞാൻ എന്നും കടകളുടെ ചില്ലലമാരകളിൽ മാത്രമേ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ എന്നതുകൊണ്ടാകാം, ഇവിടെ അവ ശരിക്കും ഉണ്ടാകുന്ന സ്ഥലം, മറ്റേതൊരു കെട്ടിടത്തെയും പോലെ റോഡരികിൽ നിൽക്കുന്നു. ഒരു ബ്രാൻഡ് ആയി മാത്രം അറിയാവുന്ന ഒന്ന് പെട്ടെന്ന് ഒരു യഥാർത്ഥ സ്ഥലമാകുമ്പോൾ ഒരു വിചിത്രമായ തോന്നലാണ്.

ബോട്ട്

കൊനിഗ്സീയിൽ പള്ളിയിലേക്ക് നേരെ വണ്ടിയോടിച്ച് പോകാൻ പറ്റില്ല. തടാകം കടന്ന് ഒരു ബോട്ടിൽ പോകണം. വെള്ളത്തിന് അവിശ്വസനീയമായ ഒരു പച്ച നിറമാണ്, അത്ര തെളിഞ്ഞത്, നമ്മൾ വീണ്ടും വീണ്ടും വശത്തുകൂടി താഴേക്ക് നോക്കിപ്പോകും, ഇരുവശത്തും മലകൾ നേരെ വെള്ളത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിവരുന്നു.

ബോട്ട് യാത്ര അതിമനോഹരമായിരുന്നു. ബോട്ടിൽ സംഗീതമുണ്ടായിരുന്നു, പോകുന്ന വഴി ആ സ്ഥലത്തിന്റെ ചരിത്രം വിശദീകരിക്കുന്ന ഒരു ഗൈഡും: പള്ളി എന്തുകൊണ്ട് അവിടെ പണിതു, നൂറ്റാണ്ടുകളായി ആ തടാകം ഇവിടത്തെ ആളുകൾക്ക് എന്തായിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ ഭൂരിഭാഗവും എനിക്ക് മനസ്സിലായി. അത് പ്രശ്നമായിരുന്നില്ല. ആ ശബ്ദവും സംഗീതവും തടാകത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയും എല്ലാം ഒന്നായി ലയിച്ചു.

ചില സ്ഥലങ്ങൾ നമ്മൾ മനസ്സിലാക്കണമെന്നില്ല. ഒരു മിനിറ്റ് നമ്മൾ നിശ്ശബ്ദരായിരുന്നാൽ മതി.

പള്ളി

അപ്പോഴാണ് സെന്റ് ബർത്തലോമേ കാഴ്ചയിലേക്ക് വരുന്നത്. ചുവന്ന ഉള്ളിയുടെ ആകൃതിയിലുള്ള താഴികക്കുടങ്ങളുള്ള ഒരു ചെറിയ വെള്ളപ്പള്ളി, വെള്ളത്തിന്റെ തൊട്ടരികിൽ, പിന്നിൽ ആൽപ്സ് ഉയർന്നുനിൽക്കുന്നു. സത്യം പറഞ്ഞാൽ, ആ വാസ്തുവിദ്യ കണ്ണുകൾക്ക് ഒരു അനുഗ്രഹമായിരുന്നു. മലകളെ കൂടുതൽ വലുതായി തോന്നിപ്പിക്കാൻ ആരോ അവിടെ കൊണ്ടുവെച്ചതുപോലെ, ഏതാണ്ട് അതിപൂർണ്ണമായി തോന്നും.

ഈ ഫോട്ടോ ഞാൻ എന്റെ iPhone 7 Plus-ൽ ആണ് എടുത്തത്. ഉപകരണത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ പ്രത്യേകിച്ചൊന്നുമില്ല. പക്ഷേ അവിടെ നിന്ന് ഞാൻ ചിന്തിച്ചത് ഓർക്കുന്നു, എനിക്ക് ഇതിലും നല്ല ക്യാമറ വേണ്ട. ഇത് നശിപ്പിക്കാതിരുന്നാൽ മാത്രം മതി.

അതിനുശേഷം, വളരെ മികച്ച ക്യാമറകളിൽ ഞാൻ ഒരുപാട് ഫോട്ടോകൾ എടുത്തിട്ടുണ്ട്. ഇത് ഇപ്പോഴും എന്റെ മനസ്സിലെ ചുമരിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നു.

— ഡെസ്ലി