ചന്ദ്രനിലിറങ്ങിയത് ഒരു നാടകമായിരുന്നെങ്കിലോ?

മുകളിലെ ഫോട്ടോ നോക്കൂ. ബസ് ആൽഡ്രിൻ, അമേരിക്കൻ പതാക, ഇടതുവശത്ത് ലൂണാർ മൊഡ്യൂൾ, കറുകറുത്ത ആകാശം. ഇതുവരെ എടുത്തിട്ടുള്ളതിൽ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ ഫോട്ടോകളിൽ ഒന്നാണിത്. ചിലർക്ക്, ഇതുതന്നെയാണ് എല്ലാം വ്യാജമായിരുന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവും. പതാക പാറുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു. നക്ഷത്രങ്ങളില്ല. അപ്പോൾ ഏതാണ് സത്യം?

ചന്ദ്രയാത്രാ ഗൂഢാലോചനാ സിദ്ധാന്തം ഒരുപക്ഷേ എല്ലാറ്റിലും വെച്ച് ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായതാണ്. 1969-ൽ NASA ശരിക്കും ചന്ദ്രനിൽ ഇറങ്ങിയില്ല, ബഹിരാകാശ മത്സരത്തിൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയനെ തോൽപ്പിക്കാൻ എല്ലാം ഒരു സ്റ്റുഡിയോയിൽ ചിത്രീകരിച്ചു എന്നാണ് അവകാശവാദം. 1976-ൽ ബിൽ കെയ്സിംഗ് "We Never Went to the Moon" എന്ന പുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതോടെയാണ് ഇത് ശരിക്കും പടർന്നത്. അന്നുമുതൽ ഇത് പൂർണ്ണമായി ഇല്ലാതായിട്ടില്ല.

പ്രശസ്തമായ "തെളിവുകൾ"

നിങ്ങൾ എപ്പോഴെങ്കിലും ഈ മുയൽമാളത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ഈ ക്ലാസിക്കുകൾ അറിയാമായിരിക്കും:

ചന്ദ്രനിൽ കാറ്റില്ല, എന്നിട്ടും പതാക പാറുന്നു. പാറുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ പതാക നിവർത്തിപ്പിടിക്കാൻ അതിന്റെ മുകളിൽ ഒരു തിരശ്ചീന ദണ്ഡുണ്ടായിരുന്നു, ബഹിരാകാശ സഞ്ചാരികൾ കൊടിമരം നിലത്തേക്ക് തിരിച്ച് ഉറപ്പിച്ചപ്പോഴാണ് അത് ഇളകിയത്. വേഗത കുറയ്ക്കാൻ വായുവില്ലാത്തതിനാൽ, ഭൂമിയിൽ ഉള്ളതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ നേരം അത് ആടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. നിശ്ചല ഫ്രെയിമുകളിൽ അത് പൂർണ്ണമായും അനങ്ങാതെ നിൽക്കുന്നു.

ആകാശത്ത് നക്ഷത്രങ്ങളില്ല. ശരിയാണ്, എന്തുകൊണ്ടെന്ന് ഓരോ ഫോട്ടോഗ്രാഫർക്കും അറിയാം. സൂര്യപ്രകാശത്തിലുള്ള ചന്ദ്രോപരിതലം അങ്ങേയറ്റം പ്രകാശമുള്ളതാണ്. പ്രകാശമുള്ള ഒരു വിഷയത്തിനായി എക്സ്പോഷർ ക്രമീകരിച്ചാൽ, മങ്ങിയ നക്ഷത്രങ്ങൾ അപ്രത്യക്ഷമാകും. രാത്രിയിൽ വിളക്കുകൾ തെളിഞ്ഞ ഒരു കെട്ടിടത്തിന്റെ ഫോട്ടോ എടുത്തുനോക്കൂ, എത്ര നക്ഷത്രങ്ങൾ കിട്ടുമെന്ന്.

നിഴലുകൾ സമാന്തരമല്ല, അതുകൊണ്ട് സ്റ്റുഡിയോ ലൈറ്റുകൾ ഉണ്ടായിരിക്കണം. നിരപ്പല്ലാത്ത നിലത്ത്, ഒരൊറ്റ പ്രകാശ സ്രോതസ്സിൽ നിന്നുള്ള നിഴലുകൾ വ്യത്യസ്ത കോണുകളിൽ വീഴും. ഒരു വൈഡ് ലെൻസിന്റെ പെർസ്പെക്റ്റീവ് കൂടി ചേർന്നാൽ അവ കൂടുതൽ വിചിത്രമായി തോന്നും. എന്റെ സ്വന്തം ഫോട്ടോകളിൽ ഞാൻ ഇത് എപ്പോഴും കാണാറുണ്ട്.

വാൻ അലൻ ബെൽറ്റുകളിലെ റേഡിയേഷൻ അവരെ കൊല്ലുമായിരുന്നു. ബെൽറ്റുകൾ യഥാർത്ഥമാണ്, അവയിൽ തങ്ങിനിന്നാൽ അപകടകരവുമാണ്. അപ്പോളോ സംഘങ്ങൾ ഏറ്റവും മോശം ഭാഗങ്ങൾ ഒഴിവാക്കുന്ന ഒരു പാതയിലൂടെ താരതമ്യേന വേഗത്തിൽ കടന്നുപോയി. അവർക്ക് ലഭിച്ച ആകെ റേഡിയേഷൻ കുറവായിരുന്നു, ഏകദേശം ഏതാനും മെഡിക്കൽ സ്കാനുകളുടെ അത്രയും.

1969-ൽ ചന്ദ്രയാത്ര വ്യാജമായി ഉണ്ടാക്കുന്നത്, ശരിക്കും പോകുന്നതിനേക്കാൾ പ്രയാസമായിരുന്നിരിക്കാം.

അവർ പോയി എന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പുള്ളത് എന്തുകൊണ്ട്

എനിക്ക് കാര്യം തീർപ്പാക്കിയത് ഈ ഭാഗമാണ്. അപ്പോളോ സഞ്ചാരികൾ ചന്ദ്രനിൽ റെട്രോറിഫ്ലക്ടറുകൾ, അതായത് പ്രത്യേക കണ്ണാടികൾ, ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഭൂമിയിലെ നിരീക്ഷണാലയങ്ങൾ ഇന്നും അവയിലേക്ക് ലേസറുകൾ അയച്ച്, പ്രകാശം തിരിച്ചുവരാൻ എടുക്കുന്ന സമയം അളക്കുന്നു. ചന്ദ്രൻ വർഷം ഏകദേശം 3.8 സെന്റിമീറ്റർ വീതം നമ്മിൽ നിന്ന് പതുക്കെ അകന്നുപോകുന്നുവെന്ന് നമുക്കറിയാവുന്നത് അങ്ങനെയാണ്.

അതിനുപുറമേ, അപ്പോളോ ദൗത്യങ്ങൾ ഏകദേശം 382 കിലോ ചന്ദ്രശിലകൾ കൊണ്ടുവന്നു, ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ശാസ്ത്രജ്ഞർ അവ പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്. NASA-യുടെ ലൂണാർ റിക്കണൈസൻസ് ഓർബിറ്റർ ഭ്രമണപഥത്തിൽ നിന്ന് ലാൻഡിംഗ് സ്ഥലങ്ങളുടെ ഫോട്ടോകൾ എടുത്തിട്ടുണ്ട്, ഉപകരണങ്ങളും സഞ്ചാരികളുടെ കാൽപ്പാടുകളും വരെ അവയിൽ കാണാം. ഒരു വ്യാജം തുറന്നുകാട്ടാൻ എല്ലാ കാരണവുമുണ്ടായിരുന്ന സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ ദൗത്യങ്ങൾ നിരീക്ഷിച്ചു, ഒരിക്കലും അത് നാടകമാണെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടില്ല.

ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ അപ്പോളോയിൽ ജോലി ചെയ്തു. അത്രയും ആളുകളെ അമ്പത് വർഷത്തിലേറെ നിശ്ശബ്ദരാക്കി നിർത്തുന്നത് തന്നെ ഒരു അത്ഭുതമായിരിക്കും.

എന്നിട്ടും സിദ്ധാന്തം നിലനിൽക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്

ആളുകൾ എന്തുകൊണ്ട് സംശയിക്കുന്നു എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാകും. ഇത് വിശ്വസിക്കാൻ ശരിക്കും പ്രയാസമാണ്. അന്നത്തെ കമ്പ്യൂട്ടറുകൾ എന്റെ പോക്കറ്റിലെ ഫോണിനേക്കാൾ ദുർബലമായിരുന്നു, പിന്നെ പതിറ്റാണ്ടുകളോളം നമ്മൾ പോകുന്നത് നിർത്തി. ആ വിടവ് അതിനെ അയഥാർത്ഥമാക്കി തോന്നിപ്പിക്കുന്നു. സർക്കാരുകളോടുള്ള അവിശ്വാസവും സഹായിക്കുന്നില്ല.

പക്ഷേ "അവിശ്വസനീയമായി തോന്നുന്നു" എന്നതും "അത് സംഭവിച്ചില്ല" എന്നതും ഒന്നല്ല. ചിലപ്പോൾ മനുഷ്യർ ശരിക്കും അവിശ്വസനീയമായ എന്തെങ്കിലും സാധിക്കും.

വിധി: അവർ പോയി. തെളിയിക്കാൻ ആ കണ്ണാടികൾ ഇപ്പോഴും അവിടെയുണ്ട്.

— ഡെസ്ലി