Dorothy — കാർത്തിക് സുബ്ബരാജ് വീണ്ടും മനസ്സു കീഴടക്കി

കഥയിലെ രഹസ്യങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്താത്ത അവലോകനം.

കാർത്തിക് സുബ്ബരാജ് വീണ്ടും മനസ്സു കീഴടക്കി. തനിക്ക് ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ട വിഷയത്തിലേക്ക് ഒരു സംവിധായകൻ മടങ്ങിയെത്തുന്നത് കണ്ട അനുഭവമാണ് Dorothy നൽകിയത്. കണ്ടുകഴിഞ്ഞും സംസാരിക്കാൻ തോന്നിക്കുന്ന ഒരു ശക്തി ഈ സിനിമയ്ക്കുണ്ട്. പരുക്കനും നിർദയവുമായ അതിന്റെ ലോകത്തിലെ മനുഷ്യരാണ് ആ അനുഭവത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം. എനിക്ക് ഈ സിനിമയ്ക്ക് 9/10 ആണ്.

Iraiviയെ ഓർമിപ്പിച്ച അനുഭവം

Iraivi കണ്ടപ്പോഴുണ്ടായ അനുഭവം കുറച്ചൊക്കെ ഇതിലൂടെ തിരിച്ചുവന്നു. കാർത്തിക് സുബ്ബരാജിന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച സിനിമകളിലൊന്നാണ് എനിക്ക് ഇപ്പോഴും Iraivi. ആ താരതമ്യം ഒരു അഭിനന്ദനമായാണ് പറയുന്നത്. പുരുഷന്മാരെയും അവർ അവകാശപ്പെടുന്ന അധികാരത്തെയും ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള അസ്വസ്ഥതയാണ് ഇവയെ എനിക്ക് ബന്ധിപ്പിക്കുന്നത്. മറ്റൊരു മനുഷ്യനേക്കാൾ അഭിമാനത്തിന് വില കൊടുക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന നാശവും അതിലുണ്ട്.

1990കളിലെ മധുരയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ സുബ്ബുവിന്റെയും കാർത്തിയുടെയും സൗഹൃദമാണ് Dorothy പിന്തുടരുന്നത്. ജാതിവ്യത്യാസങ്ങളും കുടുംബാധികാരവും പുരുഷത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കടുത്ത പ്രതീക്ഷകളും അവരുടെ ലോകത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നു. ആ സൗഹൃദത്തിന് നേരിടേണ്ടിവരുന്ന ചോദ്യം ലളിതമല്ല: നമ്മൾ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാൾ നമ്മൾ പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത രീതിയിൽ മാറുമ്പോൾ അയാൾക്ക് എത്ര ഇടം നൽകാൻ കഴിയും?

ഇവിടെയാണ് Iraiviയുടെ അനുഭവം എനിക്കൊപ്പം നിന്നത്. ഇരുണ്ട കഥയോ മോശം തീരുമാനങ്ങളെടുക്കുന്ന കഥാപാത്രങ്ങളോ മാത്രമല്ല ആകർഷണം. മനുഷ്യർ പാരമ്പര്യമായി സ്വീകരിക്കുന്ന വിശ്വാസങ്ങളെയും അവയെ ചോദ്യം ചെയ്യാതിരിക്കുന്നതിന്റെ വിലയെയും ഒരു സംവിധായകൻ പരിശോധിക്കുന്നു. ആ ആശയങ്ങൾക്ക് മനുഷ്യജീവിതത്തിൽ വ്യക്തമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമ്പോഴാണ് കാർത്തിക് സുബ്ബരാജിനെ എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടം. Dorothyയും എനിക്ക് അത്തരമൊരു സിനിമയാണ്.

ഈ വിഷയം ഇന്നും പ്രസക്തമാകുന്നത്

കഥ നടക്കുന്ന കാലത്തിനപ്പുറത്തേക്കാണ് ഈ വിഷയത്തിന്റെ പ്രസക്തി നീളുന്നത്. ജാതിവിവേചനവും പുരുഷത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കടുത്ത നിയമങ്ങളും ഒരാൾ എങ്ങനെ ജീവിക്കണമെന്ന് കുടുംബത്തിന് തീരുമാനിക്കാമെന്ന ധാരണയും പഴയകാലത്ത് അവസാനിച്ച പ്രശ്നങ്ങളല്ല. കാലം മാറിയതുകൊണ്ട് മാത്രം ആ മനോഭാവങ്ങൾ മാറുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് സ്വത്വത്തെയും അംഗീകാരത്തെയും കുറിച്ചുള്ള സിനിമയുടെ ചോദ്യങ്ങൾ ഇന്നും എനിക്ക് പ്രധാനമാകുന്നത്. അനുസരണത്തിലൂടെ നേടിയെടുക്കേണ്ട ഒന്നാകരുത് അന്തസ്സോടെ ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശം.

അംഗീകാരം നമ്മളിൽനിന്ന് എന്തെങ്കിലും ആവശ്യപ്പെടുമ്പോൾ എന്തു ചെയ്യുമെന്നതാണ് എനിക്ക് കഠിനമായ ചോദ്യം. മറ്റൊരാൾ നമ്മുടെ പരിചിതമായ ചട്ടക്കൂടിനുള്ളിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ കരുണയെ പിന്തുണയ്ക്കാൻ എളുപ്പമാണ്. അവരുടെ അനുഭവം നമ്മുടെ പ്രതീക്ഷകളെ ചോദ്യം ചെയ്യുമ്പോഴും കേൾക്കാൻ കഴിയുമോ? നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെടുമ്പോഴും സ്നേഹം നിലനിൽക്കുമോ? ആളുകൾ ഒന്നിച്ചിരുന്ന് കാണുകയും ചർച്ച ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു സിനിമയിലേക്ക് ഈ അസ്വസ്ഥത കൊണ്ടുവരുന്നതിന് Dorothyയെ ഞാൻ വിലമതിക്കുന്നു. സിനിമയ്ക്ക് എല്ലാം പരിഹരിക്കാൻ കഴിയില്ല. പക്ഷേ ഈ ചോദ്യങ്ങൾ ഒഴിവാക്കുന്നത് കുറച്ചുകൂടി ബുദ്ധിമുട്ടാക്കാൻ കഴിയും.

നമ്മളിൽ ഒരാളായി തോന്നുന്ന സനന്തും ഋഷികാന്തും

സനന്തും ഋഷികാന്തും ഈ വിഷയത്തിന് വ്യക്തിപരമായ ഭാരം നൽകുന്നു. സുബ്ബുവായി സനന്ത് അവതരിപ്പിക്കുന്ന ദുർബലത ഒരു ആശയം വിശദീകരിക്കാൻ ചേർത്ത ഗുണമായി തോന്നരുത്; അത് ഒരു പൂർണമനുഷ്യന്റെ ഭാഗമാകണം. സ്നേഹത്തെയും പഠിച്ചുവളർന്ന വിശ്വാസങ്ങളെയും ചേർത്തുനിർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നതിന്റെ സമ്മർദമാണ് ഋഷികാന്തിന്റെ കാർത്തിയിലുള്ളത്. അവരുടെ പ്രകടനങ്ങളാണ് ആ സൗഹൃദത്തിന് വൈകാരികമായ വില നൽകുന്നത്. ബന്ധം അസ്വസ്ഥമാകുമ്പോഴും ഈ മനുഷ്യരോടൊപ്പം നിൽക്കാൻ എനിക്ക് തോന്നി.

പ്രധാന താരങ്ങളോട് അടുപ്പം തോന്നാൻ മറ്റൊരു കാരണവുമുണ്ട്: അവർ നമ്മളിൽ ഒരാളായി തോന്നുന്നു. വർഷങ്ങളോളം ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നവർക്ക് തങ്ങളുടെ കഴിവ് കാണിക്കാൻ ഇടം നൽകുന്ന വേഷങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നത് കാണുന്നതിൽ ഒരു സന്തോഷമുണ്ട്. കഥാപാത്രങ്ങളെ പിന്തുടരുന്നതിനൊപ്പം അഭിനേതാക്കളെന്ന നിലയിലും അവർക്ക് വേണ്ടി മനസ്സുകൊണ്ട് പിന്തുണയ്ക്കുന്നു. പ്രകടനങ്ങൾ സ്വന്തം നിലയിൽ അംഗീകാരം അർഹിക്കുന്നു. അവരുടെ യാത്രയെക്കുറിച്ച് അറിയുമ്പോൾ ആ സന്തോഷം കൂടുതൽ വ്യക്തിപരമാകുന്നു.

ആ അനുഭവത്തിന് യഥാർഥ പശ്ചാത്തലവുമുണ്ട്. The News Minute അഭിമുഖത്തിൽ ഇരുവരും ഷോർട്ട് ഫിലിമുകളുടെ കാലത്തെയും ക്ഷമയെയും ഒരു വഴിത്തിരിവിനായുള്ള കാത്തിരിപ്പിനെയും കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു. The Hollywood Reporter Indiaയിൽ ഋഷികാന്ത് തഞ്ചാവൂരിൽനിന്ന് പ്രധാന വേഷങ്ങളിലേക്കുള്ള ഏകദേശം പതിനഞ്ചുവർഷത്തെ യാത്രയും വിവരിച്ചു. പ്രേക്ഷകർക്ക് പെട്ടെന്നുള്ളതായി തോന്നുന്ന നേട്ടത്തിന് പിന്നിൽ വർഷങ്ങളുണ്ടാകാം. Dorothy അവരുടെ അധ്വാനത്തിന് ഈ ശ്രദ്ധ നൽകുന്നതിൽ സന്തോഷമുണ്ട്.

കീർത്തി സുരേഷ് അവതരിപ്പിക്കുന്ന Dorothy ഈ കഠിനമായ വീട്ടിലേക്ക് കരുണയുടെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ടുവരുന്നു. കഥാപാത്രങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന നിയമങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ സിനിമ സ്നേഹവും ആർദ്രതയും വെക്കുന്നതിൽ ഈ വേഷത്തിന് പ്രാധാന്യമുണ്ട്. കഥയ്ക്ക് അക്രമത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമാകുന്നതും അതുകൊണ്ടാണ്. അടിച്ചമർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന ലോകത്തിനുള്ളിൽത്തന്നെ പരിചരണത്തിന്റെ സാധ്യതയും ഉണ്ടാകണം.

Whistle Veeraiyyaയായി വെട്ടൈ മുത്തുകുമാർ

Whistle Veeraiyyaയായി വെട്ടൈ മുത്തുകുമാർ ശരിക്കും അതിശയിപ്പിച്ചു. സിനിമ കണ്ടുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ പ്രത്യേകം പറയണമെന്ന് തോന്നിയ പ്രകടനമാണിത്. അധികാരത്തോടും കുടുംബാഭിമാനത്തോടുമുള്ള കഥാപാത്രത്തിന്റെ പിടിവാശി ആ വേഷത്തിന് ഭീഷണിയുടെ ഭാരം നൽകുന്നു. അവഗണിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു സാന്നിധ്യം മുത്തുകുമാർ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഇത്രയധികം കാര്യങ്ങൾ സംഭവിക്കുന്ന ഒരു സിനിമയിലും അദ്ദേഹം വ്യക്തമായി ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു.

കേന്ദ്രകഥാപാത്രങ്ങൾ നേരിടുന്ന സമ്മർദത്തിന് ഒരു മനുഷ്യരൂപം ആവശ്യമായതിനാൽ ഈ വേഷത്തിന് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. അനുസരണം കടമയായും വ്യത്യസ്തത സ്വന്തം അധികാരത്തിനുള്ള വെല്ലുവിളിയായും കാണുന്ന ചിന്താഗതിയാണ് Whistle Veeraiyya പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്. പ്രധാന താരങ്ങൾക്കൊപ്പം സഹതാരങ്ങളെയും ശ്രദ്ധിക്കാൻ മുത്തുകുമാറിന്റെ പ്രകടനം ശക്തമായ കാരണമായി. Dorothyയെക്കുറിച്ച് ഓർക്കുമ്പോൾ ഈ പ്രകടനവും ഓർമയിൽ ഉണ്ടാകും.

വികാരങ്ങൾക്ക് സംഗീതം നൽകുന്ന ഇളയരാജ

Dorothyയിൽ ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളിലൊന്നാണ് ഇളയരാജയുടെ സംഗീതം. അഭിനേതാക്കളുടെ പ്രകടനങ്ങൾക്കൊപ്പം അതിമനോഹരമായി ചേരുന്ന വൈകാരികമായ ആഴം അദ്ദേഹത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലസംഗീതം നൽകുന്നു. അതിൽ ആർദ്രതയുണ്ട്, ഈ കഠിനമായ ലോകത്തിന് ആവശ്യമായ ഭാരവുമുണ്ട്. കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ദുർബലതയ്ക്ക് ഇടം നൽകുകയും അവരുടെ ബന്ധങ്ങളെ അനുഭവിക്കാൻ മറ്റൊരു വഴി തുറക്കുകയും ചെയ്യുന്നു സംഗീതം.

സിനിമയുടെ പരുക്കൻ സ്വഭാവത്തെയും അതിലെ കരുണയെയും സംഗീതം ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന രീതിയാണ് എനിക്ക് ഏറെ ഇഷ്ടമായത്. പിരിമുറുക്കം പ്രധാനമാണ്. ഈ മനുഷ്യരോട് അടുപ്പം തോന്നാൻ ഇടം നൽകുന്ന നിമിഷങ്ങളും അത്രതന്നെ പ്രധാനമാണ്. ആ വികാരങ്ങൾക്ക് ഇളയരാജ സ്വന്തമായൊരു സംഗീതജീവൻ നൽകുന്നു. സിനിമ കഴിഞ്ഞും Dorothyയുടെ വൈകാരികമായ സ്വാധീനം കൂടെ നിൽക്കുന്നതിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംഭാവനയ്ക്ക് വലിയ പങ്കുണ്ട്.

അതോടൊപ്പം സന്തോഷ് നാരായണന്റെ സംഗീതത്തിലും Dorothy കാണാൻ എനിക്ക് ഏറെ ഇഷ്ടമായേനെ. കാർത്തിക് സുബ്ബരാജുമായുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംഗീതബന്ധം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതുകൊണ്ട് അങ്ങനെയൊരു പതിപ്പ് അനുഭവിക്കാനും കൗതുകമുണ്ട്. ഇവിടെ ഇളയരാജ ചെയ്ത സംഗീതത്തോടുള്ള ഇഷ്ടം അതുകൊണ്ട് ഒട്ടും കുറയുന്നില്ല. ഈ സംഗീതം ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെടുമ്പോഴും മറ്റൊരു സംഗീതസംവിധായകൻ ഇതേ സിനിമയ്ക്ക് എന്ത് നൽകുമെന്നറിയാനുള്ള ആഗ്രഹവും ഉണ്ടാകാം.

എനിക്ക് എന്തുകൊണ്ട് 9/10

കഥയുടെ വ്യത്യസ്ത ഭാഗങ്ങളെ വേർതിരിക്കാൻ നിറവും ബ്ലാക്ക് ആൻഡ് വൈറ്റും ഉപയോഗിക്കുന്ന ദൃശ്യസമീപനവും സിനിമയ്ക്ക് പ്രത്യേകത നൽകുന്നു. വലിയ കഥാതിരിവുകളിലേക്ക് കടക്കുന്നില്ല. കണ്ടുകഴിഞ്ഞ ഒരാളോടൊപ്പം വിശദമായി സംസാരിക്കാനാണ് താൽപര്യം. Iraiviയുമായുള്ള ബന്ധവും കേന്ദ്രസൗഹൃദവും മുത്തുകുമാറിന്റെ അപ്രതീക്ഷിതമായ സാന്നിധ്യവും വീണ്ടും ഓർക്കാൻ എനിക്ക് ധാരാളം നൽകുന്നു.

9/10. കാർത്തിക് സുബ്ബരാജിന്റെ അടുത്ത സിനിമയ്ക്കായി കാത്തിരിക്കാൻ കാരണം എന്താണെന്ന് Dorothy ഓർമിപ്പിച്ചു. കേന്ദ്രബന്ധത്തിന് പ്രധാന താരങ്ങൾ ജീവൻ നൽകുന്നു. വെട്ടൈ മുത്തുകുമാർ ശക്തമായൊരു അപ്രതീക്ഷിത സാന്നിധ്യമാണ്. ഇളയരാജയുടെ സംഗീതം ആ അനുഭവത്തിന് കൂടുതൽ ആഴം നൽകുന്നു. വിഷയത്തിന്റെ പ്രസക്തിയും Iraiviയുമായി എനിക്ക് തോന്നിയ ബന്ധവും കൂടിച്ചേരുമ്പോൾ ഏറെ ആവേശത്തോടെ ശുപാർശ ചെയ്യാൻ കാരണങ്ങൾ ധാരാളമാണ്.

കൂടുതൽ വായിക്കാൻ: Scroll — Nandini Ramnath · The Times of India — M Suganth · Rediff — Sreeju Sudhakaran · The Indian Express — Anandu Suresh · The News Minute — interview with Sananth and Rishikanth · The Hollywood Reporter India — Rishikanth interview

2026 · തമിഴ്. സിനിമയുടെ വിവരങ്ങൾ · പോസ്റ്ററിന്റെ ഉറവിടം · ചിത്രത്തിന്റെ അവകാശം അതിന്റെ ഉടമകൾക്കാണ്.

— Desly