What if the Moon landing was staged?
The famous “proof”, the photos, and why I'm sure they really went. Mostly because of a few mirrors.
The famous “proof”, the photos, and why I'm sure they really went. Mostly because of a few mirrors.
Die berühmten „Beweise“, die Fotos und warum ich sicher bin, dass sie wirklich dort waren. Vor allem wegen ein paar Spiegeln.
പ്രശസ്തമായ "തെളിവുകൾ", ഫോട്ടോകൾ, അവർ ശരിക്കും പോയി എന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പുള്ളത് എന്തുകൊണ്ട് എന്നും. കൂടുതലും കുറച്ച് കണ്ണാടികൾ കാരണം.
Look at the photo at the top. Buzz Aldrin, the American flag, the lunar module on the left, and a pitch-black sky. It's one of the most famous photographs ever taken. And for some people, it's also the evidence that the whole thing was faked. The flag looks like it's waving. There are no stars. So which is it?
The Moon landing conspiracy is probably the most famous one of all. The claim is that in 1969, NASA didn't actually land on the Moon, and the whole thing was filmed in a studio to beat the Soviet Union in the space race. It really took off in 1976, when Bill Kaysing published a book called "We Never Went to the Moon". Since then it's never quite gone away.
If you've ever gone down this rabbit hole, you'll know the classics:
The flag is waving, but there's no wind on the Moon. It does look like it's waving. But the flag had a horizontal rod along the top to hold it out, and it moved because the astronauts were twisting the pole into the ground. With no air to slow it down, it kept swinging longer than it would on Earth. In still frames it stays perfectly still.
There are no stars in the sky. True, and every photographer knows why. The lunar surface in sunlight is extremely bright. If you expose for a bright subject, faint stars disappear. Try photographing a lit-up building at night and see how many stars you get.
The shadows aren't parallel, so there must be studio lights. On uneven ground, shadows from a single light source fall at different angles. Add perspective from a wide lens and they look even stranger. I see this in my own photos all the time.
The radiation in the Van Allen belts would have killed them. The belts are real and dangerous if you stay in them. Apollo crews passed through fairly quickly, on a path that avoided the worst parts. The total radiation dose they received was low, roughly in the range of a few medical scans.
Faking the Moon landing in 1969 would arguably have been harder than actually going.
This is the part that settled it for me. Apollo astronauts left retroreflectors on the Moon, basically special mirrors. Observatories on Earth still fire lasers at them today and time how long the light takes to bounce back. That's how we know the Moon is slowly drifting away from us, about 3.8 cm a year.
On top of that, the Apollo missions brought back around 382 kg of Moon rock, which has been studied by scientists all over the world. NASA's Lunar Reconnaissance Orbiter has photographed the landing sites from orbit, showing the hardware and even the astronauts' tracks. And the Soviet Union, who had every reason to expose a fake, tracked the missions and never claimed it was staged.
Thousands of people worked on Apollo. Keeping that many people quiet for more than fifty years would be its own miracle.
I get why people doubt it. It's genuinely hard to believe. The computers were weaker than the phone in my pocket, and then we just stopped going for decades. That gap makes it feel unreal. Mistrust of governments doesn't help either.
But "it sounds unbelievable" isn't the same as "it didn't happen". Sometimes humans really do pull off something incredible.
Verdict: they went. The mirrors are still up there to prove it.
— Desly
Schau dir das Foto oben an. Buzz Aldrin, die amerikanische Flagge, links die Mondlandefähre und ein pechschwarzer Himmel. Es ist eines der berühmtesten Fotos, die je gemacht wurden. Und für manche ist es zugleich der Beweis, dass alles gefälscht war. Die Flagge scheint zu wehen. Es gibt keine Sterne. Was stimmt denn nun?
Die Mondlandungs-Verschwörung ist wahrscheinlich die berühmteste von allen. Die Behauptung: Die NASA ist 1969 gar nicht auf dem Mond gelandet, alles wurde in einem Studio gefilmt, um die Sowjetunion im Wettlauf ins All zu schlagen. Richtig los ging es 1976, als Bill Kaysing ein Buch namens „We Never Went to the Moon“ veröffentlichte. Seitdem ist die Theorie nie ganz verschwunden.
Wer schon einmal in dieses Kaninchenloch gefallen ist, kennt die Klassiker:
Die Flagge weht, aber auf dem Mond gibt es keinen Wind. Es sieht wirklich so aus. Aber die Flagge hatte oben eine waagerechte Stange, die sie aufspannte, und sie bewegte sich, weil die Astronauten den Mast in den Boden drehten. Ohne Luft, die sie bremst, schwang sie länger nach als auf der Erde. In Standbildern bleibt sie völlig ruhig.
Am Himmel sind keine Sterne. Stimmt, und jeder Fotograf weiß, warum. Die Mondoberfläche im Sonnenlicht ist extrem hell. Wenn du auf ein helles Motiv belichtest, verschwinden schwache Sterne. Fotografiere nachts ein beleuchtetes Gebäude und schau, wie viele Sterne du bekommst.
Die Schatten sind nicht parallel, also muss es Studiolampen gegeben haben. Auf unebenem Boden fallen Schatten einer einzigen Lichtquelle in unterschiedlichen Winkeln. Dazu die Perspektive eines Weitwinkelobjektivs, und sie wirken noch seltsamer. Ich sehe das ständig in meinen eigenen Fotos.
Die Strahlung im Van-Allen-Gürtel hätte sie getötet. Die Gürtel sind real und gefährlich, wenn man in ihnen bleibt. Die Apollo-Crews durchquerten sie relativ schnell, auf einer Route, die die schlimmsten Bereiche mied. Die Gesamtdosis, die sie abbekamen, war gering, etwa im Bereich einiger medizinischer Scans.
Die Mondlandung 1969 zu fälschen wäre wohl schwieriger gewesen, als tatsächlich hinzufliegen.
Das ist der Teil, der es für mich entschieden hat. Die Apollo-Astronauten haben Retroreflektoren auf dem Mond zurückgelassen, im Grunde spezielle Spiegel. Sternwarten auf der Erde schießen bis heute Laser darauf und messen, wie lange das Licht für den Rückweg braucht. So wissen wir, dass sich der Mond langsam von uns entfernt, um etwa 3,8 cm pro Jahr.
Dazu brachten die Apollo-Missionen rund 382 kg Mondgestein mit, das von Wissenschaftlern auf der ganzen Welt untersucht wurde. Der Lunar Reconnaissance Orbiter der NASA hat die Landestellen aus der Umlaufbahn fotografiert, mit der Ausrüstung und sogar den Fußspuren der Astronauten. Und die Sowjetunion, die jeden Grund gehabt hätte, eine Fälschung aufzudecken, verfolgte die Missionen und behauptete nie, sie seien inszeniert.
Tausende Menschen arbeiteten an Apollo. So viele Leute über fünfzig Jahre lang zum Schweigen zu bringen, wäre ein eigenes Wunder.
Ich verstehe, warum Menschen zweifeln. Es ist wirklich schwer zu glauben. Die Computer waren schwächer als das Handy in meiner Tasche, und dann sind wir jahrzehntelang einfach nicht mehr hingeflogen. Diese Lücke lässt es unwirklich erscheinen. Misstrauen gegenüber Regierungen hilft auch nicht.
Aber „klingt unglaublich“ ist nicht dasselbe wie „ist nicht passiert“. Manchmal schaffen Menschen wirklich etwas Unglaubliches.
Urteil: Sie waren dort. Die Spiegel sind immer noch oben, um es zu beweisen.
— Desly
മുകളിലെ ഫോട്ടോ നോക്കൂ. ബസ് ആൽഡ്രിൻ, അമേരിക്കൻ പതാക, ഇടതുവശത്ത് ലൂണാർ മൊഡ്യൂൾ, കറുകറുത്ത ആകാശം. ഇതുവരെ എടുത്തിട്ടുള്ളതിൽ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ ഫോട്ടോകളിൽ ഒന്നാണിത്. ചിലർക്ക്, ഇതുതന്നെയാണ് എല്ലാം വ്യാജമായിരുന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവും. പതാക പാറുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു. നക്ഷത്രങ്ങളില്ല. അപ്പോൾ ഏതാണ് സത്യം?
ചന്ദ്രയാത്രാ ഗൂഢാലോചനാ സിദ്ധാന്തം ഒരുപക്ഷേ എല്ലാറ്റിലും വെച്ച് ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായതാണ്. 1969-ൽ NASA ശരിക്കും ചന്ദ്രനിൽ ഇറങ്ങിയില്ല, ബഹിരാകാശ മത്സരത്തിൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയനെ തോൽപ്പിക്കാൻ എല്ലാം ഒരു സ്റ്റുഡിയോയിൽ ചിത്രീകരിച്ചു എന്നാണ് അവകാശവാദം. 1976-ൽ ബിൽ കെയ്സിംഗ് "We Never Went to the Moon" എന്ന പുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതോടെയാണ് ഇത് ശരിക്കും പടർന്നത്. അന്നുമുതൽ ഇത് പൂർണ്ണമായി ഇല്ലാതായിട്ടില്ല.
നിങ്ങൾ എപ്പോഴെങ്കിലും ഈ മുയൽമാളത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ഈ ക്ലാസിക്കുകൾ അറിയാമായിരിക്കും:
ചന്ദ്രനിൽ കാറ്റില്ല, എന്നിട്ടും പതാക പാറുന്നു. പാറുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ പതാക നിവർത്തിപ്പിടിക്കാൻ അതിന്റെ മുകളിൽ ഒരു തിരശ്ചീന ദണ്ഡുണ്ടായിരുന്നു, ബഹിരാകാശ സഞ്ചാരികൾ കൊടിമരം നിലത്തേക്ക് തിരിച്ച് ഉറപ്പിച്ചപ്പോഴാണ് അത് ഇളകിയത്. വേഗത കുറയ്ക്കാൻ വായുവില്ലാത്തതിനാൽ, ഭൂമിയിൽ ഉള്ളതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ നേരം അത് ആടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. നിശ്ചല ഫ്രെയിമുകളിൽ അത് പൂർണ്ണമായും അനങ്ങാതെ നിൽക്കുന്നു.
ആകാശത്ത് നക്ഷത്രങ്ങളില്ല. ശരിയാണ്, എന്തുകൊണ്ടെന്ന് ഓരോ ഫോട്ടോഗ്രാഫർക്കും അറിയാം. സൂര്യപ്രകാശത്തിലുള്ള ചന്ദ്രോപരിതലം അങ്ങേയറ്റം പ്രകാശമുള്ളതാണ്. പ്രകാശമുള്ള ഒരു വിഷയത്തിനായി എക്സ്പോഷർ ക്രമീകരിച്ചാൽ, മങ്ങിയ നക്ഷത്രങ്ങൾ അപ്രത്യക്ഷമാകും. രാത്രിയിൽ വിളക്കുകൾ തെളിഞ്ഞ ഒരു കെട്ടിടത്തിന്റെ ഫോട്ടോ എടുത്തുനോക്കൂ, എത്ര നക്ഷത്രങ്ങൾ കിട്ടുമെന്ന്.
നിഴലുകൾ സമാന്തരമല്ല, അതുകൊണ്ട് സ്റ്റുഡിയോ ലൈറ്റുകൾ ഉണ്ടായിരിക്കണം. നിരപ്പല്ലാത്ത നിലത്ത്, ഒരൊറ്റ പ്രകാശ സ്രോതസ്സിൽ നിന്നുള്ള നിഴലുകൾ വ്യത്യസ്ത കോണുകളിൽ വീഴും. ഒരു വൈഡ് ലെൻസിന്റെ പെർസ്പെക്റ്റീവ് കൂടി ചേർന്നാൽ അവ കൂടുതൽ വിചിത്രമായി തോന്നും. എന്റെ സ്വന്തം ഫോട്ടോകളിൽ ഞാൻ ഇത് എപ്പോഴും കാണാറുണ്ട്.
വാൻ അലൻ ബെൽറ്റുകളിലെ റേഡിയേഷൻ അവരെ കൊല്ലുമായിരുന്നു. ബെൽറ്റുകൾ യഥാർത്ഥമാണ്, അവയിൽ തങ്ങിനിന്നാൽ അപകടകരവുമാണ്. അപ്പോളോ സംഘങ്ങൾ ഏറ്റവും മോശം ഭാഗങ്ങൾ ഒഴിവാക്കുന്ന ഒരു പാതയിലൂടെ താരതമ്യേന വേഗത്തിൽ കടന്നുപോയി. അവർക്ക് ലഭിച്ച ആകെ റേഡിയേഷൻ കുറവായിരുന്നു, ഏകദേശം ഏതാനും മെഡിക്കൽ സ്കാനുകളുടെ അത്രയും.
1969-ൽ ചന്ദ്രയാത്ര വ്യാജമായി ഉണ്ടാക്കുന്നത്, ശരിക്കും പോകുന്നതിനേക്കാൾ പ്രയാസമായിരുന്നിരിക്കാം.
എനിക്ക് കാര്യം തീർപ്പാക്കിയത് ഈ ഭാഗമാണ്. അപ്പോളോ സഞ്ചാരികൾ ചന്ദ്രനിൽ റെട്രോറിഫ്ലക്ടറുകൾ, അതായത് പ്രത്യേക കണ്ണാടികൾ, ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഭൂമിയിലെ നിരീക്ഷണാലയങ്ങൾ ഇന്നും അവയിലേക്ക് ലേസറുകൾ അയച്ച്, പ്രകാശം തിരിച്ചുവരാൻ എടുക്കുന്ന സമയം അളക്കുന്നു. ചന്ദ്രൻ വർഷം ഏകദേശം 3.8 സെന്റിമീറ്റർ വീതം നമ്മിൽ നിന്ന് പതുക്കെ അകന്നുപോകുന്നുവെന്ന് നമുക്കറിയാവുന്നത് അങ്ങനെയാണ്.
അതിനുപുറമേ, അപ്പോളോ ദൗത്യങ്ങൾ ഏകദേശം 382 കിലോ ചന്ദ്രശിലകൾ കൊണ്ടുവന്നു, ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ശാസ്ത്രജ്ഞർ അവ പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്. NASA-യുടെ ലൂണാർ റിക്കണൈസൻസ് ഓർബിറ്റർ ഭ്രമണപഥത്തിൽ നിന്ന് ലാൻഡിംഗ് സ്ഥലങ്ങളുടെ ഫോട്ടോകൾ എടുത്തിട്ടുണ്ട്, ഉപകരണങ്ങളും സഞ്ചാരികളുടെ കാൽപ്പാടുകളും വരെ അവയിൽ കാണാം. ഒരു വ്യാജം തുറന്നുകാട്ടാൻ എല്ലാ കാരണവുമുണ്ടായിരുന്ന സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ ദൗത്യങ്ങൾ നിരീക്ഷിച്ചു, ഒരിക്കലും അത് നാടകമാണെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടില്ല.
ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ അപ്പോളോയിൽ ജോലി ചെയ്തു. അത്രയും ആളുകളെ അമ്പത് വർഷത്തിലേറെ നിശ്ശബ്ദരാക്കി നിർത്തുന്നത് തന്നെ ഒരു അത്ഭുതമായിരിക്കും.
ആളുകൾ എന്തുകൊണ്ട് സംശയിക്കുന്നു എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാകും. ഇത് വിശ്വസിക്കാൻ ശരിക്കും പ്രയാസമാണ്. അന്നത്തെ കമ്പ്യൂട്ടറുകൾ എന്റെ പോക്കറ്റിലെ ഫോണിനേക്കാൾ ദുർബലമായിരുന്നു, പിന്നെ പതിറ്റാണ്ടുകളോളം നമ്മൾ പോകുന്നത് നിർത്തി. ആ വിടവ് അതിനെ അയഥാർത്ഥമാക്കി തോന്നിപ്പിക്കുന്നു. സർക്കാരുകളോടുള്ള അവിശ്വാസവും സഹായിക്കുന്നില്ല.
പക്ഷേ "അവിശ്വസനീയമായി തോന്നുന്നു" എന്നതും "അത് സംഭവിച്ചില്ല" എന്നതും ഒന്നല്ല. ചിലപ്പോൾ മനുഷ്യർ ശരിക്കും അവിശ്വസനീയമായ എന്തെങ്കിലും സാധിക്കും.
വിധി: അവർ പോയി. തെളിയിക്കാൻ ആ കണ്ണാടികൾ ഇപ്പോഴും അവിടെയുണ്ട്.
— ഡെസ്ലി