Kozhikode, close to my heart
Biryani, an evening walk around Mananchira, kites over the beach, and a city that feels like a warm hug.
Biryani, an evening walk around Mananchira, kites over the beach, and a city that feels like a warm hug.
Biryani, ein Abendspaziergang um Mananchira, Drachen über dem Strand und eine Stadt, die sich wie eine warme Umarmung anfühlt.
ബിരിയാണി, മാനാഞ്ചിറയിലൂടെ ഒരു സായാഹ്ന നടത്തം, കടപ്പുറത്തിന് മുകളിൽ പട്ടങ്ങൾ, പിന്നെ ഒരു ചൂടുള്ള ആലിംഗനം പോലെ തോന്നുന്ന ഒരു നഗരവും.
Some cities you visit. Some cities stay with you. Kozhikode is the second kind for me.
My wife and I travelled there together, and I still think about that time more than I probably should. It wasn't a big, fancy trip. We didn't tick off a list of sights. We mostly walked, ate, talked to people, and ate some more. And somehow that turned into one of my favourite memories of us.
Let's be honest, half the reason anyone goes to Kozhikode is the food. The delicacies there are just alluring. You walk past a restaurant and the smell alone changes your plans for the evening.
We went to Paragon, because you have to go to Paragon. We went to Rahmath, because everyone told us to, and everyone was right. And then there was Kuttichira biryani, which is a whole different thing. The rice is small-grained and fragrant, the meat falls apart, and every plate tastes like someone's family has been perfecting it for generations. Which, honestly, they probably have.
I've eaten biryani in a lot of places since. It's good. It's just not Kozhikode.
Missing those. A lot. Some nights I seriously consider whether a flight is a reasonable price to pay for one plate.
In the evenings we walked around Mananchira square. Nothing special happens there, and that's exactly the point. People sitting on benches, kids running around, families out for a slow walk after dinner. You just become part of the city for an hour.
And then the beach. The photo at the top was taken there, at sunset. The whole sky went orange, and the old broken pier stood out in the water like a row of dark teeth, gulls sitting on top of the posts. Someone walked slowly along the wet sand and their reflection walked with them. Everyone in the city seems to come out at that hour. Nobody is in a hurry.
What I remember most, though, is the people. They are nice in a way that doesn't feel like politeness. Someone gives you directions and then walks you halfway there. A shopkeeper asks where you're from and suddenly you've been chatting for ten minutes. You leave feeling like you made friends, even if you never learned their names.
Kozhikode is so close to my heart. Part of it is the city. Part of it is the biryani. But mostly, I think, it's that it was ours.
— Desly
Manche Städte besucht man. Manche Städte bleiben bei einem. Kozhikode gehört für mich zur zweiten Sorte.
Meine Frau und ich sind zusammen dorthin gereist, und ich denke immer noch öfter an diese Zeit, als ich wahrscheinlich sollte. Es war keine große, schicke Reise. Wir haben keine Liste mit Sehenswürdigkeiten abgehakt. Wir sind hauptsächlich gelaufen, haben gegessen, mit Leuten geredet und noch mehr gegessen. Und irgendwie wurde daraus eine meiner liebsten Erinnerungen an uns beide.
Seien wir ehrlich: Der halbe Grund, nach Kozhikode zu fahren, ist das Essen. Die Köstlichkeiten dort sind einfach verführerisch. Du läufst an einem Restaurant vorbei, und allein der Duft ändert deine Pläne für den Abend.
Wir waren im Paragon, weil man ins Paragon gehen muss. Wir waren im Rahmath, weil alle es uns gesagt haben, und alle hatten recht. Und dann gab es Kuttichira-Biryani, das ist noch einmal etwas ganz anderes. Der Reis ist kleinkörnig und duftend, das Fleisch zerfällt, und jeder Teller schmeckt, als hätte eine Familie ihn über Generationen perfektioniert. Was, ehrlich gesagt, wahrscheinlich auch so ist.
Ich habe seitdem an vielen Orten Biryani gegessen. Es ist gut. Es ist nur nicht Kozhikode.
Ich vermisse das. Sehr. An manchen Abenden überlege ich ernsthaft, ob ein Flug ein vernünftiger Preis für einen Teller wäre.
Abends sind wir um den Mananchira-Platz spaziert. Dort passiert nichts Besonderes, und genau darum geht es. Menschen auf Bänken, Kinder, die herumrennen, Familien beim langsamen Spaziergang nach dem Abendessen. Für eine Stunde wirst du einfach Teil der Stadt.
Und dann der Strand. Das Foto oben ist dort entstanden, bei Sonnenuntergang. Der ganze Himmel wurde orange, und der alte, kaputte Pier stand im Wasser wie eine Reihe dunkler Zähne, auf den Pfählen saßen Möwen. Jemand ging langsam über den nassen Sand, und sein Spiegelbild ging mit ihm. Zu dieser Stunde scheint die ganze Stadt herauszukommen. Niemand hat es eilig.
Woran ich mich aber am meisten erinnere, sind die Menschen. Sie sind auf eine Art nett, die sich nicht nach Höflichkeit anfühlt. Jemand erklärt dir den Weg und begleitet dich dann die halbe Strecke. Ein Ladenbesitzer fragt, woher du kommst, und plötzlich unterhaltet ihr euch zehn Minuten lang. Du gehst mit dem Gefühl, Freunde gefunden zu haben, auch wenn du ihre Namen nie erfahren hast.
Kozhikode liegt mir so sehr am Herzen. Ein Teil davon ist die Stadt. Ein Teil ist das Biryani. Aber vor allem, glaube ich, ist es, dass es unsere Zeit war.
— Desly
ചില നഗരങ്ങൾ നമ്മൾ സന്ദർശിക്കുന്നു. ചില നഗരങ്ങൾ നമ്മോടൊപ്പം കൂടുന്നു. എനിക്ക് കോഴിക്കോട് രണ്ടാമത്തെ തരമാണ്.
ഞാനും ഭാര്യയും ഒരുമിച്ചാണ് അവിടെ പോയത്, ആ സമയത്തെക്കുറിച്ച് ഇപ്പോഴും ഞാൻ ഒരുപക്ഷേ വേണ്ടതിലധികം ഓർക്കാറുണ്ട്. അതൊരു വലിയ, ആഡംബര യാത്രയൊന്നുമായിരുന്നില്ല. കാണേണ്ട സ്ഥലങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റ് ഒന്നൊന്നായി ടിക്ക് ചെയ്തില്ല. കൂടുതലും നടന്നു, കഴിച്ചു, ആളുകളോട് സംസാരിച്ചു, പിന്നെയും കഴിച്ചു. എങ്ങനെയോ, അത് ഞങ്ങളുടെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ഓർമ്മകളിൽ ഒന്നായി മാറി.
സത്യം പറഞ്ഞാൽ, കോഴിക്കോട്ടേക്ക് പോകുന്നവരുടെ പകുതി കാരണവും ഭക്ഷണമാണ്. അവിടത്തെ രുചികൾ അത്രമേൽ മോഹിപ്പിക്കുന്നതാണ്. ഒരു ഹോട്ടലിന്റെ മുന്നിലൂടെ നടന്നുപോകുമ്പോൾ, ആ മണം മാത്രം മതി അന്നത്തെ സന്ധ്യയുടെ പ്ലാൻ മാറാൻ.
ഞങ്ങൾ പാരഗണിൽ പോയി, കാരണം പാരഗണിൽ പോകാതിരിക്കാൻ പറ്റില്ല. റഹ്മത്തിൽ പോയി, കാരണം എല്ലാവരും പറഞ്ഞു, എല്ലാവരും പറഞ്ഞത് ശരിയുമായിരുന്നു. പിന്നെ കുറ്റിച്ചിറ ബിരിയാണി, അത് മറ്റൊരു ലോകമാണ്. ചെറിയ മണമുള്ള അരി, എല്ലിൽ നിന്ന് അടർന്നുവീഴുന്ന ഇറച്ചി, ഓരോ പ്ലേറ്റും തലമുറകളായി ഒരു കുടുംബം പരിപൂർണ്ണമാക്കിയെടുത്ത രുചി പോലെ. സത്യത്തിൽ, ഒരുപക്ഷേ അങ്ങനെ തന്നെയായിരിക്കും.
അതിനുശേഷം പല സ്ഥലങ്ങളിലും ഞാൻ ബിരിയാണി കഴിച്ചിട്ടുണ്ട്. നല്ലതാണ്. പക്ഷേ അത് കോഴിക്കോടല്ല.
അതൊക്കെ ഒരുപാട് മിസ്സ് ചെയ്യുന്നു. ഒരു പ്ലേറ്റിനുവേണ്ടി ഒരു വിമാനടിക്കറ്റ് ന്യായമായ വിലയാണോ എന്ന് ചില രാത്രികളിൽ ഞാൻ ഗൗരവമായി ആലോചിക്കാറുണ്ട്.
വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ഞങ്ങൾ മാനാഞ്ചിറ സ്ക്വയറിന് ചുറ്റും നടന്നു. അവിടെ പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും സംഭവിക്കുന്നില്ല, അതുതന്നെയാണ് അതിന്റെ ഭംഗി. ബെഞ്ചുകളിൽ ഇരിക്കുന്ന ആളുകൾ, ഓടിനടക്കുന്ന കുട്ടികൾ, അത്താഴത്തിനുശേഷം പതുക്കെ നടക്കാനിറങ്ങിയ കുടുംബങ്ങൾ. ഒരു മണിക്കൂറിന് നമ്മളും ആ നഗരത്തിന്റെ ഭാഗമാകുന്നു.
പിന്നെ കടപ്പുറം. മുകളിലെ ഫോട്ടോ അവിടെ, സൂര്യാസ്തമയ സമയത്ത് എടുത്തതാണ്. ആകാശം മുഴുവൻ ഓറഞ്ച് നിറമായി, പൊളിഞ്ഞ പഴയ കടൽപ്പാലം വെള്ളത്തിൽ ഇരുണ്ട പല്ലുകളുടെ ഒരു നിര പോലെ നിന്നു, തൂണുകൾക്ക് മുകളിൽ കടൽക്കാക്കകൾ. നനഞ്ഞ മണലിലൂടെ ഒരാൾ പതുക്കെ നടന്നു, അയാളുടെ പ്രതിബിംബവും കൂടെ നടന്നു. ആ സമയത്ത് നഗരം മുഴുവൻ പുറത്തിറങ്ങുന്നത് പോലെ തോന്നും. ആർക്കും ഒരു തിരക്കുമില്ല.
പക്ഷേ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഓർക്കുന്നത് ആളുകളെയാണ്. വെറും മര്യാദ എന്ന് തോന്നാത്ത ഒരു നന്മ അവർക്കുണ്ട്. ഒരാൾ വഴി പറഞ്ഞുതരും, എന്നിട്ട് പകുതി ദൂരം കൂടെ നടന്നുവരും. ഒരു കടക്കാരൻ എവിടെ നിന്നാണെന്ന് ചോദിക്കും, പെട്ടെന്ന് നിങ്ങൾ പത്തു മിനിറ്റ് സംസാരിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കും. അവരുടെ പേര് പോലും അറിയാതെയാണെങ്കിലും, സുഹൃത്തുക്കളെ നേടിയ തോന്നലോടെയാണ് നിങ്ങൾ മടങ്ങുക.
കോഴിക്കോട് എന്റെ ഹൃദയത്തോട് അത്രമേൽ ചേർന്നുനിൽക്കുന്നു. അതിന്റെ ഒരു ഭാഗം നഗരമാണ്. ഒരു ഭാഗം ബിരിയാണിയും. പക്ഷേ കൂടുതലും, എനിക്ക് തോന്നുന്നു, അത് ഞങ്ങളുടേതായിരുന്നു എന്നതാണ്.
— ഡെസ്ലി