Crackling in Munich
A beer garden, a glass of beer the size of my head, and a plate of Schweinshaxe that ruined all other pork for me.
A beer garden, a glass of beer the size of my head, and a plate of Schweinshaxe that ruined all other pork for me.
Ein Biergarten, ein Glas Bier so groß wie mein Kopf und ein Teller Schweinshaxe, der mir jedes andere Schweinefleisch verdorben hat.
ഒരു ബിയർ ഗാർഡൻ, എന്റെ തലയോളം വലിപ്പമുള്ള ഒരു ഗ്ലാസ് ബിയർ, പിന്നെ മറ്റെല്ലാ പോർക്ക് വിഭവങ്ങളെയും എനിക്ക് നശിപ്പിച്ചുകളഞ്ഞ ഒരു പ്ലേറ്റ് ഷ്വൈൻസ്ഹാക്സെയും.
The day after Königssee we ended up in Munich, sitting in a beer garden, very hungry. When in Bavaria, you order the thing Bavaria is famous for. So I ordered Schweinshaxe.
If you haven't had it: it's pork knuckle, roasted slowly for hours until the skin turns into crackling. It comes with a big potato dumpling and a dark gravy that you will want to drink with a spoon. Nobody tells you how big it is. Nobody tells you how loud it is either. The first time your knife goes through that crackling, it actually makes a sound, like breaking a very thin, very delicious window.
Some food you eat. Some food you remember. This was the second kind.
The beer came in a proper Maß, one full litre in a glass so heavy you need two hands for the first few sips. Across the table someone had ordered roast duck, with red cabbage and a slice of orange on the side, and it looked so good I took a photo of that plate too.
The photo at the top of this page says more about that evening than anything I can write. The Schweinshaxe in front. The Maß on the left, already half gone. And behind it, a friend in a blue hoodie, phone in hand, also taking a picture of his food. We were all doing the same thing. It wasn't really about the food anymore. It was about wanting to keep the moment.
Bavarian food is not light food. It is food that assumes you walked up a mountain that morning. Which, in a way, we kind of had.
I've had pork knuckle a few times since. It's never quite the same. Maybe the recipe was special. Or maybe it was the beer garden, the long evening, and the tired, happy feeling after two days of road trip and lakes and churches. I suspect it was mostly that.
— Desly
Am Tag nach dem Königssee landeten wir in München, saßen in einem Biergarten und hatten großen Hunger. In Bayern bestellt man das, wofür Bayern berühmt ist. Also bestellte ich Schweinshaxe.
Falls du sie noch nicht kennst: Es ist die Haxe vom Schwein, stundenlang langsam gebraten, bis die Haut zur Kruste wird. Dazu gibt es einen großen Kartoffelknödel und eine dunkle Soße, die man am liebsten mit dem Löffel trinken würde. Niemand sagt dir, wie groß sie ist. Und niemand sagt dir, wie laut sie ist. Wenn dein Messer zum ersten Mal durch die Kruste geht, macht es tatsächlich ein Geräusch, als würde ein sehr dünnes, sehr leckeres Fenster zerbrechen.
Manches Essen isst man. Manches Essen bleibt in Erinnerung. Das hier war die zweite Sorte.
Das Bier kam in einer richtigen Maß, ein ganzer Liter in einem Glas, so schwer, dass man für die ersten Schlucke beide Hände braucht. Gegenüber hatte jemand Ente bestellt, mit Rotkohl und einer Orangenscheibe daneben, und sie sah so gut aus, dass ich auch diesen Teller fotografiert habe.
Das Foto oben auf dieser Seite sagt mehr über diesen Abend als alles, was ich schreiben kann. Vorne die Schweinshaxe. Links die Maß, schon halb leer. Und dahinter ein Freund im blauen Hoodie, Handy in der Hand, der auch sein Essen fotografiert. Wir haben alle dasselbe gemacht. Es ging eigentlich nicht mehr ums Essen. Es ging darum, den Moment festhalten zu wollen.
Bayerisches Essen ist kein leichtes Essen. Es ist Essen, das davon ausgeht, dass du am Morgen einen Berg hinaufgelaufen bist. Was wir in gewisser Weise ja auch getan hatten.
Ich habe seitdem ein paar Mal Schweinshaxe gegessen. Sie war nie ganz dieselbe. Vielleicht war das Rezept besonders. Oder es waren der Biergarten, der lange Abend und dieses müde, glückliche Gefühl nach zwei Tagen Roadtrip mit Seen und Kirchen. Ich vermute, es war vor allem das.
— Desly
കൊനിഗ്സീ യാത്രയുടെ പിറ്റേന്ന് ഞങ്ങൾ മ്യൂണിക്കിൽ എത്തി, നല്ല വിശപ്പോടെ ഒരു ബിയർ ഗാർഡനിൽ ഇരുന്നു. ബവേറിയയിൽ എത്തിയാൽ, ബവേറിയ പ്രശസ്തമായ വിഭവം തന്നെ ഓർഡർ ചെയ്യണം. അങ്ങനെ ഞാൻ ഷ്വൈൻസ്ഹാക്സെ ഓർഡർ ചെയ്തു.
നിങ്ങൾ കഴിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിൽ: പന്നിയുടെ കാൽമുട്ട് ഭാഗം, തൊലി മൊരിഞ്ഞ് ക്രിസ്പ് ആകുന്നതുവരെ മണിക്കൂറുകളോളം പതുക്കെ റോസ്റ്റ് ചെയ്തെടുക്കുന്നത്. കൂടെ ഒരു വലിയ ഉരുളക്കിഴങ്ങ് ഉണ്ടയും, സ്പൂൺ കൊണ്ട് കുടിക്കാൻ തോന്നുന്ന കട്ടിയുള്ള ഇരുണ്ട ഗ്രേവിയും. അതിന്റെ വലിപ്പത്തെക്കുറിച്ച് ആരും മുൻകൂട്ടി പറയില്ല. അതിന്റെ ശബ്ദത്തെക്കുറിച്ചും ആരും പറയില്ല. ആദ്യമായി കത്തി ആ മൊരിഞ്ഞ തൊലിയിലൂടെ കടക്കുമ്പോൾ, ശരിക്കും ഒരു ശബ്ദം കേൾക്കാം, വളരെ നേർത്ത, വളരെ രുചികരമായ ഒരു ജനൽച്ചില്ല് പൊട്ടുന്നതുപോലെ.
ചില ഭക്ഷണം നമ്മൾ കഴിക്കുന്നു. ചില ഭക്ഷണം നമ്മൾ ഓർക്കുന്നു. ഇത് രണ്ടാമത്തെ തരമായിരുന്നു.
ബിയർ വന്നത് ഒരു ശരിയായ മാസ്സിൽ, ഒരു ലിറ്റർ നിറഞ്ഞ ഗ്ലാസ്, ആദ്യത്തെ കുറച്ച് കവിളിന് രണ്ടു കൈയും വേണ്ടത്ര ഭാരം. മേശയുടെ അപ്പുറത്ത് ഒരാൾ റോസ്റ്റ് ഡക്ക് ഓർഡർ ചെയ്തിരുന്നു, ചുവന്ന കാബേജും ഒരു ഓറഞ്ച് കഷണവും കൂടെ. അത് കാണാൻ അത്ര നന്നായിരുന്നു, ആ പ്ലേറ്റിന്റെയും ഞാൻ ഒരു ഫോട്ടോ എടുത്തു.
ഈ പേജിന്റെ മുകളിലുള്ള ഫോട്ടോ, ആ സന്ധ്യയെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് എഴുതാൻ കഴിയുന്ന എന്തിനേക്കാളും കൂടുതൽ പറയുന്നു. മുന്നിൽ ഷ്വൈൻസ്ഹാക്സെ. ഇടതുവശത്ത് പകുതി കാലിയായ മാസ്സ്. പിന്നിൽ, നീല ഹൂഡി ഇട്ട ഒരു സുഹൃത്ത്, കൈയിൽ ഫോൺ, അവനും തന്റെ ഭക്ഷണത്തിന്റെ ഫോട്ടോ എടുക്കുന്നു. ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ഒരേ കാര്യം ചെയ്യുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴേക്കും അത് ഭക്ഷണത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നില്ല. ആ നിമിഷം സൂക്ഷിച്ചുവെക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു.
ബവേറിയൻ ഭക്ഷണം ലഘുവായ ഭക്ഷണമല്ല. അന്ന് രാവിലെ നിങ്ങൾ ഒരു മല കയറിയിട്ടുണ്ടെന്ന് അനുമാനിക്കുന്ന ഭക്ഷണമാണ്. ഒരു തരത്തിൽ, ഞങ്ങൾ ഏതാണ്ട് അങ്ങനെ ചെയ്തിരുന്നു.
അതിനുശേഷം പലതവണ ഞാൻ പോർക്ക് നക്കിൾ കഴിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒരിക്കലും അത്ര ശരിയായില്ല. ഒരുപക്ഷേ ആ റെസിപ്പി പ്രത്യേകതയുള്ളതായിരിക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ ആ ബിയർ ഗാർഡൻ, ആ നീണ്ട സന്ധ്യ, രണ്ടു ദിവസത്തെ റോഡ് ട്രിപ്പിനും തടാകങ്ങൾക്കും പള്ളികൾക്കും ശേഷമുള്ള ക്ഷീണിച്ച, സന്തോഷമുള്ള ആ തോന്നൽ. കൂടുതലും അതായിരുന്നു എന്നാണ് എന്റെ സംശയം.
— ഡെസ്ലി