Where the road runs out
Two bikes, one GoPro with a dying battery, and a strip of tar with the sea on both sides.
Two bikes, one GoPro with a dying battery, and a strip of tar with the sea on both sides.
Zwei Motorräder, eine GoPro mit fast leerem Akku und ein Streifen Asphalt mit dem Meer auf beiden Seiten.
രണ്ട് ബൈക്കുകൾ, ബാറ്ററി തീരാറായ ഒരു GoPro, പിന്നെ ഇരുവശത്തും കടലുള്ള ഒരു നീണ്ട ടാർ റോഡും.
We left before five because someone had read online that the wind gets bad after noon. Nobody checked if that was true. It didn't matter. Leaving in the dark always makes a trip feel more serious than it is.
There were two of us and two KTMs. Mine had a bag strapped to the back that kept sliding left no matter how many times I fixed it. By the time the sun was properly up we'd stopped three times, twice for the bag and once for tea that was mostly sugar.
The Pamban bridge is the first moment you realise you're going somewhere strange. The land just stops and the road keeps going. The water underneath isn't one colour, it's about six, and they change as clouds pass. I pulled over, which you probably shouldn't do on a bridge, and held the GoPro out over the railing as far as my arm would go. That's the photo on this site. I didn't frame it. I just pointed and hoped.
Some of my favourite photos are ones I didn't really take. I just happened to be holding the camera.
After Rameswaram the road to Dhanushkodi gets thinner and thinner until it feels like a ruler laid on top of the sea. Water on the left, water on the right. The wind was exactly as bad as the internet promised. At the end there's a roundabout, and then nothing. Just sand, and the idea that Sri Lanka is somewhere out there, closer than most cities I've been to.
We sat there longer than planned. Nobody said much. The GoPro died around then, which is why the shot of the bike at dusk is from my phone. I almost didn't take it because I thought phone photos "didn't count". Funny, it's one of the ones people ask me about most.
I don't remember most of the ride back. I remember the colour of the water from the bridge, the sound the wind made in my helmet, and my friend laughing at my bag sliding off for the fourth time. The photos help, but honestly they mostly remind me of things the camera didn't catch.
I want to go back with a proper camera one day. I also kind of don't. Some places are better as one imperfect memory.
— Desly
Wir sind vor fünf Uhr losgefahren, weil jemand online gelesen hatte, dass der Wind nach Mittag schlimm wird. Niemand hat geprüft, ob das stimmt. Es war egal. Im Dunkeln aufzubrechen lässt jede Reise ernster wirken, als sie ist.
Wir waren zu zweit, mit zwei KTMs. An meiner war hinten eine Tasche festgeschnallt, die immer wieder nach links rutschte, egal wie oft ich sie richtete. Als die Sonne richtig aufgegangen war, hatten wir schon dreimal angehalten, zweimal wegen der Tasche und einmal für Tee, der hauptsächlich aus Zucker bestand.
Die Pamban-Brücke ist der erste Moment, in dem dir klar wird, dass du an einen seltsamen Ort fährst. Das Land hört einfach auf, und die Straße geht weiter. Das Wasser darunter hat nicht eine Farbe, sondern etwa sechs, und sie ändern sich, wenn Wolken vorbeiziehen. Ich hielt an, was man auf einer Brücke wahrscheinlich nicht tun sollte, und hielt die GoPro so weit über das Geländer, wie mein Arm reichte. Das ist das Foto auf dieser Seite. Ich habe es nicht komponiert. Ich habe nur draufgehalten und gehofft.
Einige meiner liebsten Fotos habe ich nicht wirklich gemacht. Ich hatte nur zufällig die Kamera in der Hand.
Nach Rameswaram wird die Straße nach Dhanushkodi immer schmaler, bis sie sich anfühlt wie ein Lineal, das auf das Meer gelegt wurde. Wasser links, Wasser rechts. Der Wind war genau so schlimm, wie das Internet versprochen hatte. Am Ende gibt es einen Kreisverkehr und dann nichts mehr. Nur Sand und die Vorstellung, dass Sri Lanka irgendwo da draußen liegt, näher als die meisten Städte, in denen ich war.
Wir saßen länger dort als geplant. Niemand sagte viel. Ungefähr da gab die GoPro auf, deshalb ist das Foto vom Motorrad in der Dämmerung mit meinem Handy entstanden. Ich hätte es fast nicht gemacht, weil ich dachte, Handyfotos „zählen nicht“. Witzig, es ist eines der Fotos, nach denen mich die Leute am häufigsten fragen.
An den Großteil der Rückfahrt erinnere ich mich nicht. Ich erinnere mich an die Farbe des Wassers von der Brücke, an das Geräusch des Windes in meinem Helm und an meinen Freund, der lachte, als meine Tasche zum vierten Mal abrutschte. Die Fotos helfen, aber ehrlich gesagt erinnern sie mich vor allem an Dinge, die die Kamera nicht eingefangen hat.
Ich möchte eines Tages mit einer richtigen Kamera zurückfahren. Irgendwie aber auch nicht. Manche Orte sind besser als eine unvollkommene Erinnerung.
— Desly
ഉച്ചകഴിഞ്ഞാൽ കാറ്റ് മോശമാകുമെന്ന് ആരോ ഓൺലൈനിൽ വായിച്ചതുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ അഞ്ചുമണിക്ക് മുമ്പേ ഇറങ്ങി. അത് ശരിയാണോ എന്ന് ആരും നോക്കിയില്ല. അത് പ്രശ്നമായിരുന്നില്ല. ഇരുട്ടത്ത് പുറപ്പെടുമ്പോൾ ഏതൊരു യാത്രയും ഉള്ളതിനേക്കാൾ ഗൗരവമുള്ളതായി തോന്നും.
ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേർ, രണ്ട് KTM-കൾ. എന്റെ ബൈക്കിന്റെ പിന്നിൽ കെട്ടിവെച്ച ഒരു ബാഗ്, എത്ര തവണ ശരിയാക്കിയിട്ടും ഇടത്തോട്ട് തെന്നിക്കൊണ്ടിരുന്നു. സൂര്യൻ ശരിക്കും ഉദിച്ചപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങൾ മൂന്നു തവണ നിർത്തിയിരുന്നു, രണ്ടു തവണ ബാഗിന്, ഒരു തവണ കൂടുതലും പഞ്ചസാരയായ ഒരു ചായയ്ക്ക്.
എവിടെയോ വിചിത്രമായ ഒരിടത്തേക്കാണ് പോകുന്നതെന്ന് ആദ്യം തിരിച്ചറിയുന്ന നിമിഷം പാമ്പൻ പാലമാണ്. കര അങ്ങ് അവസാനിക്കുന്നു, റോഡ് മുന്നോട്ട് പോകുന്നു. താഴെയുള്ള വെള്ളത്തിന് ഒരു നിറമല്ല, ഏകദേശം ആറ് നിറങ്ങൾ, മേഘങ്ങൾ കടന്നുപോകുമ്പോൾ അവ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കും. ഞാൻ വണ്ടി ഒതുക്കി, ഒരു പാലത്തിൽ ചെയ്യാൻ പാടില്ലാത്ത കാര്യം, കൈവരിക്ക് മുകളിലൂടെ കൈ എത്തുന്നത്ര ദൂരത്തേക്ക് GoPro നീട്ടിപ്പിടിച്ചു. ഈ സൈറ്റിലുള്ള ഫോട്ടോ അതാണ്. ഞാൻ ഫ്രെയിം ചെയ്തില്ല. ചൂണ്ടി, പ്രതീക്ഷിച്ചു, അത്രമാത്രം.
എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ചില ഫോട്ടോകൾ ഞാൻ ശരിക്കും എടുത്തവയല്ല. ക്യാമറ എന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്നു എന്നേയുള്ളൂ.
രാമേശ്വരം കഴിഞ്ഞാൽ ധനുഷ്കോടിയിലേക്കുള്ള റോഡ് മെലിഞ്ഞ് മെലിഞ്ഞ്, കടലിന് മുകളിൽ വെച്ച ഒരു സ്കെയിൽ പോലെ തോന്നും. ഇടതുവശത്ത് വെള്ളം, വലതുവശത്ത് വെള്ളം. ഇന്റർനെറ്റ് വാഗ്ദാനം ചെയ്തതുപോലെ തന്നെ മോശമായിരുന്നു കാറ്റ്. അവസാനം ഒരു റൗണ്ട്എബൗട്ട്, പിന്നെ ഒന്നുമില്ല. മണൽ മാത്രം, പിന്നെ ഞാൻ പോയിട്ടുള്ള മിക്ക നഗരങ്ങളേക്കാളും അടുത്ത്, അവിടെ എവിടെയോ ശ്രീലങ്ക ഉണ്ടെന്ന ചിന്തയും.
പ്ലാൻ ചെയ്തതിലും കൂടുതൽ നേരം ഞങ്ങൾ അവിടെ ഇരുന്നു. ആരും ഒന്നും അധികം പറഞ്ഞില്ല. ഏകദേശം ആ സമയത്ത് GoPro ഓഫായി, അതുകൊണ്ടാണ് സന്ധ്യയിലെ ബൈക്കിന്റെ ഫോട്ടോ എന്റെ ഫോണിൽ നിന്നുള്ളത്. ഫോൺ ഫോട്ടോകൾ "കണക്കിൽ പെടില്ല" എന്ന് വിചാരിച്ച് ഞാൻ അത് ഏതാണ്ട് എടുക്കാതിരുന്നതാണ്. രസകരമെന്ന് പറയട്ടെ, ആളുകൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ചോദിക്കുന്നത് അതിനെക്കുറിച്ചാണ്.
തിരിച്ചുള്ള യാത്രയുടെ ഭൂരിഭാഗവും എനിക്ക് ഓർമ്മയില്ല. പാലത്തിൽ നിന്ന് കണ്ട വെള്ളത്തിന്റെ നിറം, ഹെൽമെറ്റിനുള്ളിൽ കാറ്റുണ്ടാക്കിയ ശബ്ദം, നാലാമത്തെ തവണയും എന്റെ ബാഗ് തെന്നിവീഴുന്നത് കണ്ട് സുഹൃത്ത് ചിരിച്ചത്, അതൊക്കെയാണ് ഓർമ്മ. ഫോട്ടോകൾ സഹായിക്കുന്നുണ്ട്, പക്ഷേ സത്യത്തിൽ അവ കൂടുതലും ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് ക്യാമറ പിടിക്കാത്ത കാര്യങ്ങളെയാണ്.
ഒരു ദിവസം ഒരു ശരിയായ ക്യാമറയുമായി തിരിച്ചുപോകണമെന്നുണ്ട്. പോകേണ്ടെന്നും ഒരു തോന്നലുണ്ട്. ചില സ്ഥലങ്ങൾ ഒരു അപൂർണ്ണമായ ഓർമ്മയായി ഇരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്.
— ഡെസ്ലി