The camera is software now
How computational photography quietly changed what a "good camera" means, and why my phone beats my DSLR more often than I'd like to admit.
How computational photography quietly changed what a "good camera" means, and why my phone beats my DSLR more often than I'd like to admit.
Wie Computational Photography leise verändert hat, was eine „gute Kamera“ ist, und warum mein Handy meine DSLR öfter schlägt, als ich zugeben möchte.
കമ്പ്യൂട്ടേഷണൽ ഫോട്ടോഗ്രഫി "നല്ല ക്യാമറ" എന്നതിന്റെ അർത്ഥം നിശ്ശബ്ദമായി എങ്ങനെ മാറ്റി, സമ്മതിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ തവണ എന്റെ ഫോൺ എന്റെ DSLR-നെ തോൽപ്പിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട് എന്നും.
Look at the sky in the photo above. Deep orange clouds, detail in the bright parts, and the water still visible underneath. I took it on a phone. A few years ago, a shot like that would have needed a proper camera, a tripod and some patience. Or it would have come out as a bright white sky over a black silhouette.
I own a DSLR. I learned photography on one. And I'll be honest: these days, my phone wins more often than I'd like to admit. Not because its lens or sensor is better. It isn't. It wins because of software.
When you take a photo on a modern phone, it usually isn't taking one photo. It's often capturing several frames, some of them before you even press the shutter, at different exposures. Then the processor lines them up and merges them, taking the shadow detail from one frame, the highlight detail from another, and reducing noise by combining them all.
This is called computational photography. Google made it famous on its Pixel phones with HDR+ and later Night Sight, which could produce surprisingly bright, clean photos in near darkness. Apple has Smart HDR, Deep Fusion and Night mode. Samsung has its own versions. The names differ, but the idea is the same: use computing power to make up for a tiny lens and a small sensor.
The lens collects the light. The software decides what the photo looks like.
Portrait mode is a good example. A big camera gets that soft, blurry background from physics: a large sensor and a wide aperture. A phone fakes it. It works out how far away everything is and blurs the background artificially. Early versions looked obviously fake, with blurry hair edges and ears. Now it's often good enough that most people can't tell.
Night mode is even more impressive. Holding a phone still for a few seconds while it captures and stacks frames gives you a photo of a street at night that genuinely looks better than what your eyes saw.
Here's the part that makes me think. In 2023, a Reddit user tested Samsung's famous "Space Zoom" moon photos. He photographed a deliberately blurred image of the Moon on a screen, and the phone added crisp detail that simply wasn't there. Samsung explained that it used AI to enhance the Moon. Many people asked a fair question: is that still a photo, or is it a picture of what the phone thinks the Moon should look like?
Now phones can remove people from the background, swap faces between frames so everyone is smiling, or generate parts of an image that were never captured. All useful. All a little strange.
I think it's becoming two different things. If you want a quick, great-looking photo of a moment, a phone is now the best camera for most people, most of the time. If you want control, a real optical zoom, shallow depth of field from physics, or a photo that is exactly what was in front of you, a dedicated camera still matters.
I use both. The phone for life, the camera when I want to slow down. And I've learned to see the software as another tool, like a lens or a filter. Just one that makes a lot of decisions for you, quickly and quietly.
My take: the best camera is still the one you have with you. It just happens to be a computer now.
— Desly
Schau dir den Himmel auf dem Foto oben an. Tieforange Wolken, Details in den hellen Bereichen, und darunter ist das Wasser noch zu sehen. Ich habe es mit einem Handy gemacht. Vor ein paar Jahren hätte man für so eine Aufnahme eine richtige Kamera, ein Stativ und etwas Geduld gebraucht. Oder sie wäre als weißer Himmel über einer schwarzen Silhouette herausgekommen.
Ich besitze eine DSLR. Mit ihr habe ich fotografieren gelernt. Und ich bin ehrlich: Inzwischen gewinnt mein Handy öfter, als ich zugeben möchte. Nicht, weil Objektiv oder Sensor besser wären. Sind sie nicht. Es gewinnt wegen der Software.
Wenn du mit einem modernen Handy fotografierst, macht es meist nicht ein Foto. Oft nimmt es mehrere Bilder auf, manche noch bevor du auslöst, mit unterschiedlicher Belichtung. Dann richtet der Prozessor sie aus und verschmilzt sie, nimmt die Schattendetails aus einem Bild, die Lichterdetails aus einem anderen und reduziert das Rauschen, indem er alle kombiniert.
Das nennt man Computational Photography. Google hat sie mit seinen Pixel-Handys bekannt gemacht, mit HDR+ und später Night Sight, das selbst bei fast völliger Dunkelheit überraschend helle, saubere Fotos lieferte. Apple hat Smart HDR, Deep Fusion und den Nachtmodus. Samsung hat eigene Versionen. Die Namen unterscheiden sich, aber die Idee ist dieselbe: Rechenleistung gleicht ein winziges Objektiv und einen kleinen Sensor aus.
Das Objektiv sammelt das Licht. Die Software entscheidet, wie das Foto aussieht.
Der Porträtmodus ist ein gutes Beispiel. Eine große Kamera bekommt den weichen, unscharfen Hintergrund durch Physik: einen großen Sensor und eine offene Blende. Ein Handy fälscht ihn. Es berechnet, wie weit alles entfernt ist, und macht den Hintergrund künstlich unscharf. Frühe Versionen sahen deutlich falsch aus, mit verschwommenen Haarkanten und Ohren. Heute ist es oft so gut, dass die meisten keinen Unterschied merken.
Der Nachtmodus ist noch beeindruckender. Wenn du das Handy ein paar Sekunden ruhig hältst, während es Bilder aufnimmt und stapelt, bekommst du ein Foto einer nächtlichen Straße, das tatsächlich besser aussieht, als es deine Augen gesehen haben.
Hier der Teil, der mich nachdenklich macht. 2023 testete ein Reddit-Nutzer Samsungs berühmte „Space Zoom“-Mondfotos. Er fotografierte ein absichtlich unscharfes Bild des Mondes auf einem Bildschirm, und das Handy fügte scharfe Details hinzu, die gar nicht da waren. Samsung erklärte, man nutze KI, um den Mond zu verbessern. Viele stellten eine berechtigte Frage: Ist das noch ein Foto, oder ein Bild davon, wie das Handy glaubt, dass der Mond aussehen sollte?
Heute können Handys Menschen aus dem Hintergrund entfernen, Gesichter zwischen Aufnahmen austauschen, damit alle lächeln, oder Teile eines Bildes erzeugen, die nie aufgenommen wurden. Alles nützlich. Alles ein bisschen seltsam.
Ich glaube, es werden zwei verschiedene Dinge. Wenn du ein schnelles, toll aussehendes Foto eines Moments willst, ist ein Handy heute für die meisten Menschen meistens die beste Kamera. Wenn du Kontrolle willst, einen echten optischen Zoom, geringe Schärfentiefe durch Physik oder ein Foto, das genau zeigt, was vor dir war, zählt eine eigene Kamera immer noch.
Ich nutze beides. Das Handy fürs Leben, die Kamera, wenn ich langsamer werden will. Und ich habe gelernt, die Software als weiteres Werkzeug zu sehen, wie ein Objektiv oder einen Filter. Nur eins, das schnell und leise viele Entscheidungen für dich trifft.
Mein Fazit: Die beste Kamera ist immer noch die, die du dabeihast. Sie ist nur inzwischen ein Computer.
— Desly
മുകളിലെ ഫോട്ടോയിലെ ആകാശം നോക്കൂ. കടും ഓറഞ്ച് മേഘങ്ങൾ, പ്രകാശമുള്ള ഭാഗങ്ങളിൽ വിശദാംശങ്ങൾ, താഴെ വെള്ളവും കാണാം. ഞാൻ അത് ഒരു ഫോണിലാണ് എടുത്തത്. കുറച്ച് വർഷം മുമ്പ്, അങ്ങനെയൊരു ഷോട്ടിന് ഒരു ശരിയായ ക്യാമറയും ട്രൈപോഡും കുറച്ച് ക്ഷമയും വേണ്ടിവരുമായിരുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ ഒരു കറുത്ത നിഴൽരൂപത്തിന് മുകളിൽ ഒരു വെളുത്ത ആകാശമായി വരുമായിരുന്നു.
എനിക്ക് ഒരു DSLR ഉണ്ട്. ഞാൻ ഫോട്ടോഗ്രഫി പഠിച്ചത് അതിലാണ്. സത്യം പറയാം: ഈയിടെയായി, സമ്മതിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ തവണ എന്റെ ഫോൺ ജയിക്കുന്നു. അതിന്റെ ലെൻസോ സെൻസറോ മികച്ചതായതുകൊണ്ടല്ല. അങ്ങനെയല്ല. സോഫ്റ്റ്വെയർ കാരണമാണ് അത് ജയിക്കുന്നത്.
ഒരു ആധുനിക ഫോണിൽ ഫോട്ടോ എടുക്കുമ്പോൾ, സാധാരണയായി അത് ഒരു ഫോട്ടോയല്ല എടുക്കുന്നത്. പലപ്പോഴും അത് പല ഫ്രെയിമുകൾ പിടിക്കുന്നു, ചിലത് നിങ്ങൾ ഷട്ടർ അമർത്തുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ, വ്യത്യസ്ത എക്സ്പോഷറുകളിൽ. പിന്നെ പ്രോസസർ അവയെ നിരത്തി ലയിപ്പിക്കുന്നു, ഒരു ഫ്രെയിമിൽ നിന്ന് നിഴലിലെ വിശദാംശങ്ങളും മറ്റൊന്നിൽ നിന്ന് പ്രകാശഭാഗങ്ങളിലെ വിശദാംശങ്ങളും എടുത്ത്, എല്ലാം ചേർത്ത് നോയ്സ് കുറയ്ക്കുന്നു.
ഇതിനെ കമ്പ്യൂട്ടേഷണൽ ഫോട്ടോഗ്രഫി എന്ന് വിളിക്കുന്നു. Google അതിന്റെ Pixel ഫോണുകളിൽ HDR+ ഉപയോഗിച്ചും പിന്നീട് ഏതാണ്ട് ഇരുട്ടിൽ അത്ഭുതകരമാംവിധം പ്രകാശമുള്ള, വൃത്തിയുള്ള ഫോട്ടോകൾ ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിയുന്ന Night Sight ഉപയോഗിച്ചും ഇത് പ്രശസ്തമാക്കി. Apple-ന് Smart HDR, Deep Fusion, Night മോഡ് എന്നിവയുണ്ട്. Samsung-ന് സ്വന്തം പതിപ്പുകളുണ്ട്. പേരുകൾ വ്യത്യസ്തമാണ്, പക്ഷേ ആശയം ഒന്നാണ്: ഒരു ചെറിയ ലെൻസിനും ചെറിയ സെൻസറിനും പകരമായി കമ്പ്യൂട്ടിംഗ് ശക്തി ഉപയോഗിക്കുക.
ലെൻസ് വെളിച്ചം ശേഖരിക്കുന്നു. ഫോട്ടോ എങ്ങനെ കാണപ്പെടണമെന്ന് സോഫ്റ്റ്വെയർ തീരുമാനിക്കുന്നു.
പോർട്രെയ്റ്റ് മോഡ് ഒരു നല്ല ഉദാഹരണമാണ്. ഒരു വലിയ ക്യാമറയ്ക്ക് ആ മൃദുവായ, മങ്ങിയ പശ്ചാത്തലം കിട്ടുന്നത് ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിൽ നിന്നാണ്: വലിയ സെൻസറും വിശാലമായ അപ്പർച്ചറും. ഒരു ഫോൺ അത് വ്യാജമായി ഉണ്ടാക്കുന്നു. ഓരോന്നും എത്ര ദൂരെയാണെന്ന് കണക്കാക്കി പശ്ചാത്തലം കൃത്രിമമായി മങ്ങിക്കുന്നു. ആദ്യ പതിപ്പുകൾ വ്യക്തമായും വ്യാജമായിരുന്നു, മങ്ങിയ മുടിയരികുകളും ചെവികളും. ഇപ്പോൾ പലപ്പോഴും മിക്കവർക്കും വ്യത്യാസം പറയാൻ കഴിയാത്തത്ര നല്ലതാണ്.
നൈറ്റ് മോഡ് അതിലും ആകർഷകമാണ്. ഫ്രെയിമുകൾ പിടിച്ച് അടുക്കുമ്പോൾ കുറച്ച് സെക്കൻഡ് ഫോൺ അനങ്ങാതെ പിടിച്ചാൽ, നിങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ കണ്ടതിനേക്കാൾ ശരിക്കും മികച്ചതായി തോന്നുന്ന ഒരു രാത്രിയിലെ തെരുവിന്റെ ഫോട്ടോ കിട്ടും.
എന്നെ ചിന്തിപ്പിക്കുന്ന ഭാഗം ഇതാണ്. 2023-ൽ ഒരു Reddit ഉപയോക്താവ് Samsung-ന്റെ പ്രശസ്തമായ "Space Zoom" ചന്ദ്ര ഫോട്ടോകൾ പരീക്ഷിച്ചു. ഒരു സ്ക്രീനിൽ മനഃപൂർവം മങ്ങിച്ച ചന്ദ്രന്റെ ചിത്രം അയാൾ ഫോട്ടോ എടുത്തു, അവിടെ ഇല്ലാതിരുന്ന വ്യക്തമായ വിശദാംശങ്ങൾ ഫോൺ ചേർത്തു. ചന്ദ്രനെ മെച്ചപ്പെടുത്താൻ AI ഉപയോഗിച്ചുവെന്ന് Samsung വിശദീകരിച്ചു. പലരും ന്യായമായ ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു: അത് ഇപ്പോഴും ഒരു ഫോട്ടോയാണോ, അതോ ചന്ദ്രൻ എങ്ങനെയിരിക്കണമെന്ന് ഫോൺ കരുതുന്നതിന്റെ ചിത്രമാണോ?
ഇപ്പോൾ ഫോണുകൾക്ക് പശ്ചാത്തലത്തിൽ നിന്ന് ആളുകളെ നീക്കം ചെയ്യാം, എല്ലാവരും ചിരിക്കുന്ന രീതിയിൽ ഫ്രെയിമുകൾക്കിടയിൽ മുഖങ്ങൾ മാറ്റാം, ഒരിക്കലും പിടിക്കപ്പെടാത്ത ഒരു ചിത്രത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാം. എല്ലാം ഉപകാരപ്രദം. എല്ലാം അൽപ്പം വിചിത്രം.
അത് രണ്ട് വ്യത്യസ്ത കാര്യങ്ങളാകുകയാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. ഒരു നിമിഷത്തിന്റെ വേഗമേറിയ, മികച്ചതായി തോന്നുന്ന ഫോട്ടോ വേണമെങ്കിൽ, മിക്കവർക്കും മിക്കപ്പോഴും ഒരു ഫോണാണ് ഇപ്പോൾ ഏറ്റവും നല്ല ക്യാമറ. നിയന്ത്രണം, യഥാർത്ഥ ഒപ്റ്റിക്കൽ സൂം, ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിൽ നിന്നുള്ള ആഴം കുറഞ്ഞ ഡെപ്ത് ഓഫ് ഫീൽഡ്, അല്ലെങ്കിൽ മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നത് കൃത്യമായി കാണിക്കുന്ന ഒരു ഫോട്ടോ വേണമെങ്കിൽ, ഒരു പ്രത്യേക ക്യാമറ ഇപ്പോഴും പ്രധാനമാണ്.
ഞാൻ രണ്ടും ഉപയോഗിക്കുന്നു. ജീവിതത്തിന് ഫോൺ, പതുക്കെയാകാൻ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ ക്യാമറ. സോഫ്റ്റ്വെയറിനെ ഒരു ലെൻസോ ഫിൽട്ടറോ പോലെ മറ്റൊരു ടൂളായി കാണാൻ ഞാൻ പഠിച്ചു. നിങ്ങൾക്കുവേണ്ടി വേഗത്തിലും നിശ്ശബ്ദമായും ഒരുപാട് തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്ന ഒന്ന്.
എന്റെ അഭിപ്രായം: ഏറ്റവും നല്ല ക്യാമറ ഇപ്പോഴും നിങ്ങളുടെ കൈയിലുള്ളതാണ്. അത് ഇപ്പോൾ ഒരു കമ്പ്യൂട്ടറാണെന്ന് മാത്രം.
— ഡെസ്ലി