Munich, again and again
Work brought me here many times. Every time, the city gave me something new to carry home.
Work brought me here many times. Every time, the city gave me something new to carry home.
Die Arbeit hat mich viele Male hierher gebracht. Und jedes Mal hat mir die Stadt etwas Neues mit nach Hause gegeben.
ജോലിയാണ് എന്നെ പലതവണ ഇവിടെ എത്തിച്ചത്. ഓരോ തവണയും, വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ ഈ നഗരം എനിക്ക് പുതിയ എന്തെങ്കിലും തന്നു.
Munich is a city that's very close to my heart. I didn't plan for that. I went there for work, and then I kept going back for work, and somewhere between all those trips it stopped feeling like a business destination and started feeling like a place that knew me.
The photo at the top is from one of those visits. That's St. Paul's Church on the left, and on the right, tents and rides spread out below the rooftops. The whole city glowing in the evening light. I remember standing there thinking it looked like a toy model of itself.
The funny thing about visiting a city many times is that you'd expect it to get boring. Munich never did. Every trip I found a new place, a new corner with a story behind it. A church I'd somehow walked past ten times without going in. A square with a history I'd never heard of. A building that had survived things I could barely imagine.
It's a city that rewards you for paying attention. You think you've seen it, and then it shows you something else.
I have to say it. The beer is on another level. I'm not an expert and I won't pretend to be. But sitting in a beer garden on a long summer evening, with a proper Maß in front of you and people you like around the table, is one of those simple things that's very hard to beat. I wrote about one of those evenings in Crackling in Munich.
Some cities you visit for work. Some cities end up working on you.
My first winter there was really an experience. Coming from Kerala, cold is not something you understand until it actually hits you. Short days, grey skies, breath you can see, and the strange joy of walking into a warm café after being outside for too long. I learned a lot that winter, mostly about layers.
What made Munich special, though, wasn't the buildings or the beer. It was the people. Even at work, everyone was considered family. Colleagues became friends, and friends became the reason I looked forward to every trip back.
When I think about Munich now, three things come to mind: friends, travel and work. All mixed together, and all good. Those are the things I carry in my heart from that city.
— Desly
München ist eine Stadt, die mir sehr am Herzen liegt. Geplant hatte ich das nicht. Ich bin beruflich hingefahren, dann immer wieder beruflich zurückgekommen, und irgendwo zwischen all diesen Reisen fühlte es sich nicht mehr wie ein Geschäftsziel an, sondern wie ein Ort, der mich kannte.
Das Foto oben ist von einem dieser Besuche. Links die St.-Paul-Kirche, rechts Zelte und Fahrgeschäfte unter den Dächern. Die ganze Stadt leuchtet im Abendlicht. Ich weiß noch, wie ich dort stand und dachte, sie sieht aus wie ein Spielzeugmodell von sich selbst.
Wenn man eine Stadt oft besucht, sollte man meinen, dass sie irgendwann langweilig wird. München wurde es nie. Bei jeder Reise habe ich einen neuen Ort gefunden, eine neue Ecke mit einer Geschichte dahinter. Eine Kirche, an der ich zehnmal vorbeigelaufen war, ohne hineinzugehen. Ein Platz mit einer Geschichte, von der ich nie gehört hatte. Ein Gebäude, das Dinge überstanden hatte, die ich mir kaum vorstellen konnte.
Diese Stadt belohnt dich, wenn du aufmerksam bist. Du denkst, du hast alles gesehen, und dann zeigt sie dir noch etwas.
Ich muss es sagen. Das Bier ist eine andere Liga. Ich bin kein Experte und werde auch nicht so tun. Aber an einem langen Sommerabend im Biergarten zu sitzen, mit einer richtigen Maß vor dir und Menschen, die du magst, am Tisch, ist eines dieser einfachen Dinge, die sich kaum übertreffen lassen. Über einen dieser Abende habe ich in Kruste in München geschrieben.
Manche Städte besucht man für die Arbeit. Manche Städte arbeiten am Ende an dir.
Mein erster Winter dort war wirklich ein Erlebnis. Wenn man aus Kerala kommt, versteht man Kälte erst, wenn sie einen tatsächlich erwischt. Kurze Tage, grauer Himmel, Atem, den man sehen kann, und diese seltsame Freude, in ein warmes Café zu kommen, nachdem man zu lange draußen war. Ich habe in diesem Winter viel gelernt, vor allem über das Zwiebelprinzip.
Was München besonders gemacht hat, waren aber nicht die Gebäude oder das Bier. Es waren die Menschen. Sogar bei der Arbeit wurden alle wie Familie behandelt. Kollegen wurden Freunde, und die Freunde wurden der Grund, warum ich mich auf jede Rückkehr gefreut habe.
Wenn ich heute an München denke, kommen mir drei Dinge in den Sinn: Freunde, Reisen und Arbeit. Alles vermischt, und alles gut. Das sind die Dinge, die ich aus dieser Stadt im Herzen trage.
— Desly
മ്യൂണിക്ക് എന്റെ ഹൃദയത്തോട് വളരെ ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന ഒരു നഗരമാണ്. അങ്ങനെയാകുമെന്ന് ഞാൻ ഒരിക്കലും വിചാരിച്ചിരുന്നില്ല. ജോലിക്കായാണ് ഞാൻ അവിടെ പോയത്, പിന്നെയും പിന്നെയും ജോലിക്കായി തന്നെ തിരിച്ചുപോയി. ആ യാത്രകൾക്കിടയിൽ എപ്പോഴോ, അത് ഒരു ബിസിനസ് ഡെസ്റ്റിനേഷൻ എന്ന തോന്നൽ മാറി, എന്നെ അറിയുന്ന ഒരിടം പോലെ ആയി.
മുകളിലെ ഫോട്ടോ അത്തരമൊരു യാത്രയിൽ എടുത്തതാണ്. ഇടതുവശത്ത് സെന്റ് പോൾസ് പള്ളി, വലതുവശത്ത് മേൽക്കൂരകൾക്ക് താഴെ നിരന്നുകിടക്കുന്ന ടെന്റുകളും റൈഡുകളും. സന്ധ്യാവെളിച്ചത്തിൽ നഗരം മുഴുവൻ തിളങ്ങിനിൽക്കുന്നു. അവിടെ നിന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ, നഗരം തന്നെ തന്റെ ഒരു കളിപ്പാട്ട മോഡൽ പോലെ തോന്നിയത് ഞാൻ ഓർക്കുന്നു.
ഒരു നഗരം പലതവണ സന്ദർശിക്കുമ്പോൾ മടുപ്പ് തോന്നുമെന്നാണ് നമ്മൾ കരുതുക. മ്യൂണിക്ക് ഒരിക്കലും അങ്ങനെയായില്ല. ഓരോ യാത്രയിലും ഞാൻ ഒരു പുതിയ സ്ഥലം കണ്ടെത്തി, പിന്നിൽ ഒരു കഥയുള്ള ഒരു പുതിയ മൂല. പത്തു തവണ മുന്നിലൂടെ നടന്നിട്ടും ഒരിക്കലും കയറാത്ത ഒരു പള്ളി. ഞാൻ കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത ചരിത്രമുള്ള ഒരു ചത്വരം. എനിക്ക് സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത കാലങ്ങളെ അതിജീവിച്ച ഒരു കെട്ടിടം.
ശ്രദ്ധിച്ചു നോക്കുന്നവർക്ക് സമ്മാനം നൽകുന്ന നഗരമാണിത്. എല്ലാം കണ്ടുകഴിഞ്ഞു എന്ന് നിങ്ങൾ കരുതും, അപ്പോൾ അത് മറ്റെന്തെങ്കിലും കാണിച്ചുതരും.
ഇത് പറയാതിരിക്കാൻ പറ്റില്ല. ഇവിടത്തെ ബിയർ മറ്റൊരു ലെവലാണ്. ഞാൻ ഒരു വിദഗ്ധനല്ല, അങ്ങനെ നടിക്കാനും ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല. പക്ഷേ ഒരു നീണ്ട വേനൽ സന്ധ്യയിൽ, ഒരു ബിയർ ഗാർഡനിൽ, മുന്നിൽ ഒരു ലിറ്ററിന്റെ മാസ്സും, ചുറ്റും ഇഷ്ടമുള്ള ആളുകളുമായി ഇരിക്കുന്നത്, തോൽപ്പിക്കാൻ വളരെ പ്രയാസമുള്ള ലളിതമായ സന്തോഷങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. അത്തരമൊരു സന്ധ്യയെക്കുറിച്ച് ഞാൻ മ്യൂണിക്കിലെ മൊരിഞ്ഞ ഓർമ്മ എന്നതിൽ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.
ചില നഗരങ്ങളിലേക്ക് നമ്മൾ ജോലിക്കായി പോകുന്നു. ചില നഗരങ്ങൾ നമ്മളിൽ ജോലി ചെയ്തു തുടങ്ങുന്നു.
അവിടത്തെ എന്റെ ആദ്യ ശൈത്യകാലം ശരിക്കും ഒരു അനുഭവമായിരുന്നു. കേരളത്തിൽ നിന്ന് വരുന്ന ഒരാൾക്ക്, തണുപ്പ് ശരിക്കും ദേഹത്ത് തട്ടുന്നതുവരെ അത് എന്താണെന്ന് മനസ്സിലാകില്ല. ചെറിയ പകലുകൾ, ചാരനിറമുള്ള ആകാശം, കാണാൻ കഴിയുന്ന ശ്വാസം, ഏറെ നേരം പുറത്ത് നിന്നശേഷം ചൂടുള്ള ഒരു കഫേയിലേക്ക് കയറുമ്പോഴുള്ള വിചിത്രമായ സന്തോഷം. ആ ശൈത്യകാലം എന്നെ ഒരുപാട് പഠിപ്പിച്ചു, കൂടുതലും പല ലെയറുകളായി വസ്ത്രം ധരിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച്.
പക്ഷേ മ്യൂണിക്കിനെ പ്രത്യേകമാക്കിയത് കെട്ടിടങ്ങളോ ബിയറോ അല്ല. ആളുകളായിരുന്നു. ജോലിസ്ഥലത്ത് പോലും എല്ലാവരെയും കുടുംബമായി കണ്ടു. സഹപ്രവർത്തകർ സുഹൃത്തുക്കളായി, ആ സുഹൃത്തുക്കളാണ് ഓരോ തിരിച്ചുപോക്കിനും ഞാൻ കാത്തിരിക്കാൻ കാരണമായത്.
ഇന്ന് മ്യൂണിക്കിനെക്കുറിച്ച് ഓർക്കുമ്പോൾ മൂന്ന് കാര്യങ്ങളാണ് മനസ്സിൽ വരുന്നത്: സുഹൃത്തുക്കൾ, യാത്ര, ജോലി. എല്ലാം ഒരുമിച്ച് കലർന്ന്, എല്ലാം നല്ലത്. ആ നഗരത്തിൽ നിന്ന് ഞാൻ ഹൃദയത്തിൽ കൊണ്ടുനടക്കുന്നത് അവയാണ്.
— ഡെസ്ലി