What if Atlantis was real?
Plato's lost city, sunken ruins, and where myth ends and history begins.
Plato's lost city, sunken ruins, and where myth ends and history begins.
Platons verlorene Stadt, versunkene Ruinen und wo der Mythos endet und die Geschichte beginnt.
പ്ലേറ്റോയുടെ നഷ്ടപ്പെട്ട നഗരം, മുങ്ങിപ്പോയ അവശിഷ്ടങ്ങൾ, പിന്നെ ഐതിഹ്യം അവസാനിച്ച് ചരിത്രം തുടങ്ങുന്നത് എവിടെ എന്നും.
Every time I look down at clear, shallow water, like in the photo above, part of my brain goes looking for ruins. Square shapes. Old walls. A road under the sand. I think that's the Atlantis effect. Once you've heard the story, the sea never looks quite the same.
Here's something many people don't know: almost everything we know about Atlantis comes from one person. The Greek philosopher Plato described it around 360 BC in two of his dialogues, Timaeus and Critias.
In his telling, Atlantis was a powerful island empire beyond the "Pillars of Hercules", which is usually taken to mean the Strait of Gibraltar. It was rich, advanced and proud, and it went to war against Athens. Then, as punishment from the gods, it sank into the sea "in a single day and night of misfortune". Plato said all of this happened about 9,000 years before his time.
Almost everything we know about Atlantis comes from one man, writing a story with a moral.
People have been trying to find it ever since. A few of the favourites:
Santorini. Around 1600 BC, a massive volcanic eruption tore apart the island of Thera, today's Santorini, and hit the Minoan civilisation hard. An advanced island culture, a sudden disaster, the sea involved. It's the most popular real-world candidate, although the dates and location don't match Plato exactly.
The Bimini Road. Off the Bahamas there's an underwater line of flat stones that looks a lot like a paved road. Geologists say it's natural beachrock that cracked into blocks. It still looks amazing.
The Eye of the Sahara. The Richat Structure in Mauritania is a giant set of rings visible from space. Some people say its circles match Plato's description of Atlantis. Geologists say it's an eroded dome of rock. And it's in the middle of a desert, which is a strange place for a city that sank into the sea.
No archaeological evidence for Atlantis has ever been found. No ruins, no artefacts, no writing from anyone else at the time mentioning it. Most historians think Plato invented it as a lesson: a story about a proud, powerful nation that gets too big for itself and is destroyed. He used stories like this a lot to make philosophical points.
The modern Atlantis craze mostly started in 1882, when an American writer called Ignatius Donnelly published a bestselling book claiming it was real and the source of all ancient civilisations. That book did more for Atlantis than Plato ever did.
I don't think Atlantis was a real place. But I understand why the story has survived for more than 2,000 years. It's about something we're all a little afraid of: that everything we build could disappear, and the sea would just carry on.
And who knows. The ocean is mostly unexplored. I'll keep looking down at clear water anyway.
Verdict: a brilliant story, probably not a real place. Santorini is the best "maybe".
— Desly
Jedes Mal, wenn ich auf klares, flaches Wasser hinunterschaue wie auf dem Foto oben, sucht ein Teil meines Gehirns nach Ruinen. Rechteckige Formen. Alte Mauern. Eine Straße unter dem Sand. Ich glaube, das ist der Atlantis-Effekt. Wenn man die Geschichte einmal gehört hat, sieht das Meer nie wieder ganz gleich aus.
Etwas, das viele nicht wissen: Fast alles, was wir über Atlantis wissen, stammt von einer einzigen Person. Der griechische Philosoph Platon beschrieb es um 360 v. Chr. in zwei seiner Dialoge, Timaios und Kritias.
In seiner Erzählung war Atlantis ein mächtiges Inselreich jenseits der „Säulen des Herakles“, womit meist die Straße von Gibraltar gemeint ist. Es war reich, fortschrittlich und stolz und zog gegen Athen in den Krieg. Dann versank es zur Strafe der Götter im Meer, „an einem einzigen schlimmen Tag und in einer Nacht“. Platon sagte, all das sei etwa 9.000 Jahre vor seiner Zeit geschehen.
Fast alles, was wir über Atlantis wissen, stammt von einem Mann, der eine Geschichte mit Moral schrieb.
Seitdem versuchen Menschen, es zu finden. Ein paar Favoriten:
Santorini. Um 1600 v. Chr. zerriss ein gewaltiger Vulkanausbruch die Insel Thera, das heutige Santorini, und traf die minoische Kultur schwer. Eine fortschrittliche Inselkultur, eine plötzliche Katastrophe, das Meer spielt mit. Es ist der beliebteste reale Kandidat, auch wenn Daten und Lage nicht genau zu Platon passen.
Die Bimini Road. Vor den Bahamas liegt unter Wasser eine Reihe flacher Steine, die stark an eine gepflasterte Straße erinnert. Geologen sagen, es ist natürlicher Beachrock, der in Blöcke zerbrochen ist. Es sieht trotzdem beeindruckend aus.
Das Auge der Sahara. Die Richat-Struktur in Mauretanien ist ein riesiges Ringsystem, das man aus dem All sieht. Manche sagen, ihre Kreise passen zu Platons Beschreibung. Geologen sagen, es ist eine erodierte Gesteinskuppel. Und sie liegt mitten in einer Wüste, ein seltsamer Ort für eine Stadt, die im Meer versunken ist.
Es wurden nie archäologische Beweise für Atlantis gefunden. Keine Ruinen, keine Artefakte, keine Schriften von anderen aus dieser Zeit, die es erwähnen. Die meisten Historiker glauben, dass Platon es als Lehrstück erfunden hat: eine Geschichte über eine stolze, mächtige Nation, die sich überhebt und zerstört wird. Er nutzte solche Geschichten oft, um philosophische Punkte zu machen.
Der moderne Atlantis-Hype begann vor allem 1882, als der amerikanische Autor Ignatius Donnelly einen Bestseller veröffentlichte, der behauptete, Atlantis sei real und der Ursprung aller antiken Zivilisationen. Dieses Buch hat mehr für Atlantis getan als Platon.
Ich glaube nicht, dass Atlantis ein echter Ort war. Aber ich verstehe, warum die Geschichte über 2.000 Jahre überlebt hat. Sie handelt von etwas, wovor wir alle ein wenig Angst haben: dass alles, was wir bauen, verschwinden könnte, und das Meer einfach weitermacht.
Und wer weiß. Der Ozean ist größtenteils unerforscht. Ich schaue trotzdem weiter in klares Wasser.
Urteil: eine brillante Geschichte, wahrscheinlich kein echter Ort. Santorini ist das beste „vielleicht“.
— Desly
മുകളിലെ ഫോട്ടോയിലെ പോലെ തെളിഞ്ഞ, ആഴം കുറഞ്ഞ വെള്ളത്തിലേക്ക് നോക്കുമ്പോഴെല്ലാം, എന്റെ തലച്ചോറിന്റെ ഒരു ഭാഗം അവശിഷ്ടങ്ങൾ തിരയാൻ തുടങ്ങും. ചതുരാകൃതികൾ. പഴയ മതിലുകൾ. മണലിനടിയിൽ ഒരു റോഡ്. അതാണ് അറ്റ്ലാന്റിസ് ഇഫക്റ്റ് എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. ആ കഥ ഒരിക്കൽ കേട്ടുകഴിഞ്ഞാൽ, കടൽ പിന്നീട് ഒരിക്കലും പഴയതുപോലെ തോന്നില്ല.
പലർക്കും അറിയാത്ത ഒരു കാര്യം: അറ്റ്ലാന്റിസിനെക്കുറിച്ച് നമുക്കറിയാവുന്നതെല്ലാം ഏതാണ്ട് ഒരൊറ്റ വ്യക്തിയിൽ നിന്നാണ്. ഗ്രീക്ക് തത്വചിന്തകനായ പ്ലേറ്റോ ഏകദേശം ബി.സി. 360-ൽ തന്റെ രണ്ട് സംഭാഷണ കൃതികളായ ടിമേയസിലും ക്രിറ്റിയസിലും അതിനെ വിവരിച്ചു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിവരണത്തിൽ, "ഹെർക്കുലീസിന്റെ സ്തംഭങ്ങൾക്ക്" അപ്പുറമുള്ള ശക്തമായ ഒരു ദ്വീപ് സാമ്രാജ്യമായിരുന്നു അറ്റ്ലാന്റിസ്, സാധാരണയായി ജിബ്രാൾട്ടർ കടലിടുക്ക് എന്നാണ് ഇതിനെ മനസ്സിലാക്കുന്നത്. സമ്പന്നവും വികസിതവും അഹങ്കാരിയുമായ അത് ഏഥൻസിനെതിരെ യുദ്ധം ചെയ്തു. പിന്നെ, ദൈവങ്ങളുടെ ശിക്ഷയായി, "ദൗർഭാഗ്യത്തിന്റെ ഒരൊറ്റ രാവും പകലും കൊണ്ട്" അത് കടലിൽ മുങ്ങിപ്പോയി. ഇതെല്ലാം തന്റെ കാലത്തിന് ഏകദേശം 9,000 വർഷം മുമ്പ് സംഭവിച്ചതാണെന്ന് പ്ലേറ്റോ പറഞ്ഞു.
അറ്റ്ലാന്റിസിനെക്കുറിച്ച് നമുക്കറിയാവുന്നതെല്ലാം ഏതാണ്ട് ഒരാളിൽ നിന്നാണ്, ഒരു ഗുണപാഠമുള്ള കഥ എഴുതിയ ഒരാൾ.
അന്നുമുതൽ ആളുകൾ അത് കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ചില പ്രിയപ്പെട്ടവ:
സാന്റോറിനി. ഏകദേശം ബി.സി. 1600-ൽ, ഒരു വൻ അഗ്നിപർവ്വത സ്ഫോടനം ഇന്നത്തെ സാന്റോറിനിയായ തേറ ദ്വീപിനെ തകർത്തു, മിനോവൻ നാഗരികതയ്ക്ക് കനത്ത പ്രഹരമേൽപ്പിച്ചു. വികസിതമായ ഒരു ദ്വീപ് സംസ്കാരം, പെട്ടെന്നുള്ള ഒരു ദുരന്തം, കടലും. ഏറ്റവും ജനപ്രിയമായ യഥാർത്ഥ ലോക സാധ്യത ഇതാണ്, തീയതികളും സ്ഥലവും പ്ലേറ്റോയുടെ വിവരണവുമായി കൃത്യമായി ചേരുന്നില്ലെങ്കിലും.
ബിമിനി റോഡ്. ബഹാമാസിന്റെ തീരത്ത്, ടാർ ചെയ്ത ഒരു റോഡ് പോലെ തോന്നിക്കുന്ന പരന്ന കല്ലുകളുടെ ഒരു വെള്ളത്തിനടിയിലുള്ള നിരയുണ്ട്. ഇത് കട്ടകളായി പൊട്ടിയ സ്വാഭാവിക ബീച്ച്റോക്ക് ആണെന്ന് ഭൂഗർഭശാസ്ത്രജ്ഞർ പറയുന്നു. എന്നിട്ടും അത് കാണാൻ അതിശയകരമാണ്.
സഹാറയുടെ കണ്ണ്. മൗറിറ്റാനിയയിലെ റിച്ചാറ്റ് സ്ട്രക്ചർ ബഹിരാകാശത്ത് നിന്ന് കാണാവുന്ന ഭീമാകാരമായ വളയങ്ങളുടെ ഒരു കൂട്ടമാണ്. അതിന്റെ വൃത്തങ്ങൾ പ്ലേറ്റോയുടെ അറ്റ്ലാന്റിസ് വിവരണവുമായി ചേരുന്നുവെന്ന് ചിലർ പറയുന്നു. അത് ദ്രവിച്ചുപോയ ഒരു പാറ താഴികക്കുടമാണെന്ന് ഭൂഗർഭശാസ്ത്രജ്ഞർ പറയുന്നു. പിന്നെ അത് ഒരു മരുഭൂമിയുടെ നടുവിലാണ്, കടലിൽ മുങ്ങിപ്പോയ ഒരു നഗരത്തിന് വിചിത്രമായ സ്ഥലം.
അറ്റ്ലാന്റിസിന് ഒരു പുരാവസ്തു തെളിവും ഇതുവരെ കണ്ടെത്തിയിട്ടില്ല. അവശിഷ്ടങ്ങളില്ല, പുരാവസ്തുക്കളില്ല, അക്കാലത്തെ മറ്റാരുടെയും എഴുത്തിൽ അതിനെക്കുറിച്ച് പരാമർശമില്ല. ഒരു പാഠമായി പ്ലേറ്റോ അത് സൃഷ്ടിച്ചതാണെന്നാണ് മിക്ക ചരിത്രകാരന്മാരും കരുതുന്നത്: സ്വയം വലുതാകുന്ന, അഹങ്കാരിയായ, ശക്തമായ ഒരു രാഷ്ട്രം നശിക്കുന്നതിന്റെ കഥ. തത്വചിന്താപരമായ ആശയങ്ങൾ പറയാൻ അദ്ദേഹം ഇത്തരം കഥകൾ ധാരാളം ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു.
ആധുനിക അറ്റ്ലാന്റിസ് ഭ്രമം കൂടുതലും തുടങ്ങിയത് 1882-ലാണ്, ഇഗ്നേഷ്യസ് ഡോണലി എന്ന അമേരിക്കൻ എഴുത്തുകാരൻ അത് യഥാർത്ഥമാണെന്നും എല്ലാ പുരാതന നാഗരികതകളുടെയും ഉറവിടമാണെന്നും അവകാശപ്പെട്ട് ഒരു ബെസ്റ്റ്സെല്ലർ പുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചപ്പോൾ. പ്ലേറ്റോ ചെയ്തതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ ആ പുസ്തകം അറ്റ്ലാന്റിസിനുവേണ്ടി ചെയ്തു.
അറ്റ്ലാന്റിസ് ഒരു യഥാർത്ഥ സ്ഥലമായിരുന്നു എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നില്ല. പക്ഷേ ഈ കഥ 2,000 വർഷത്തിലേറെ നിലനിന്നത് എന്തുകൊണ്ടെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാകും. നമ്മളെല്ലാവരും അൽപ്പം ഭയപ്പെടുന്ന ഒന്നിനെക്കുറിച്ചാണ് അത്: നമ്മൾ പണിയുന്നതെല്ലാം അപ്രത്യക്ഷമാകാം, കടൽ ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തതുപോലെ മുന്നോട്ട് പോകും.
ആർക്കറിയാം. സമുദ്രത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും ഇനിയും പര്യവേക്ഷണം ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല. എന്തായാലും തെളിഞ്ഞ വെള്ളത്തിലേക്ക് ഞാൻ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കും.
വിധി: ഒരു ഉജ്ജ്വലമായ കഥ, മിക്കവാറും ഒരു യഥാർത്ഥ സ്ഥലമല്ല. സാന്റോറിനിയാണ് ഏറ്റവും നല്ല "ഒരുപക്ഷേ".
— ഡെസ്ലി