Twenty minutes of blue
A small autumn walk through Offenburg, and the short window after sunset when everything looks better than it should.
A small autumn walk through Offenburg, and the short window after sunset when everything looks better than it should.
Ein kleiner Herbstspaziergang durch Offenburg und das kurze Zeitfenster nach Sonnenuntergang, in dem alles besser aussieht, als es sollte.
ഓഫൻബർഗിലൂടെ ഒരു ചെറിയ ശരത്കാല നടത്തം, പിന്നെ സൂര്യാസ്തമയത്തിന് ശേഷം എല്ലാം വേണ്ടതിലും ഭംഗിയായി തോന്നുന്ന ആ ചെറിയ സമയവും.
Everyone talks about golden hour. It's nice, sure. Warm light, long shadows, everyone looks good. But I've slowly become a blue hour person.
Blue hour is the bit right after the sun goes down, before it's properly dark. The sky turns this deep, clean blue and the city lights come on, and for a short while the two are balanced. The sky isn't too bright, the lamps aren't too harsh. Everything just sort of glows.
The problem is it doesn't last. Twenty minutes, maybe thirty if the weather is kind. Then the sky goes black and it's just a night photo.
This one happened on an autumn evening in Offenburg. Nothing planned. We just went out for a small walk through town, the kind you take to stretch your legs after a long day, and ended up in the town square.
And then the sky did that thing. It went that exact shade of blue. The big canopy over the square was lit up from underneath in pink and purple, the tree next to it still had its yellow autumn leaves catching the street light, and people were standing around a little stall like it was any other evening. Which, for them, it was.
I stopped and took the photo. It's the one at the top of this page, and still one of my favourites.
Good light doesn't wait for you to be ready. You either carry the camera or you don't.
I think about this outside photography too. A lot of the good stuff comes in short windows. A conversation that only happens because you stayed out ten minutes longer. A walk you almost skipped because you were tired.
That probably sounds like a fridge magnet. I'm still learning how to say these things without sounding like one. But I do believe it.
So now I check sunset times. If I'm out and the sky starts turning blue, I stop and look around. Most evenings nothing happens. Some evenings you get the square.
— Desly
Alle reden von der goldenen Stunde. Sie ist schön, klar. Warmes Licht, lange Schatten, alle sehen gut aus. Aber ich bin langsam ein Mensch der blauen Stunde geworden.
Die blaue Stunde ist die Zeit direkt nach Sonnenuntergang, bevor es richtig dunkel ist. Der Himmel wird tief und klar blau, die Lichter der Stadt gehen an, und für eine kurze Weile ist beides im Gleichgewicht. Der Himmel ist nicht zu hell, die Lampen sind nicht zu grell. Alles leuchtet einfach irgendwie.
Das Problem ist, dass es nicht lange dauert. Zwanzig Minuten, vielleicht dreißig, wenn das Wetter gnädig ist. Dann wird der Himmel schwarz, und es ist nur noch ein Nachtfoto.
Dieses hier entstand an einem Herbstabend in Offenburg. Nichts war geplant. Wir sind nur zu einem kleinen Spaziergang durch die Stadt aufgebrochen, die Art, die man macht, um sich nach einem langen Tag die Beine zu vertreten, und landeten auf dem Marktplatz.
Und dann machte der Himmel dieses Ding. Er wurde genau dieses Blau. Das große Dach über dem Platz war von unten in Pink und Lila beleuchtet, der Baum daneben hatte noch seine gelben Herbstblätter, die das Licht der Straßenlampen einfingen, und die Leute standen um einen kleinen Stand herum, als wäre es ein ganz normaler Abend. Was es für sie auch war.
Ich blieb stehen und machte das Foto. Es ist das oben auf dieser Seite und immer noch eines meiner liebsten.
Gutes Licht wartet nicht, bis du bereit bist. Entweder du hast die Kamera dabei oder nicht.
Daran denke ich auch außerhalb der Fotografie. Viele gute Dinge kommen in kurzen Zeitfenstern. Ein Gespräch, das nur passiert, weil du zehn Minuten länger draußen geblieben bist. Ein Spaziergang, den du fast ausgelassen hättest, weil du müde warst.
Das klingt wahrscheinlich wie ein Kühlschrankmagnet. Ich lerne noch, wie man so etwas sagt, ohne wie einer zu klingen. Aber ich glaube wirklich daran.
Deshalb schaue ich jetzt nach, wann die Sonne untergeht. Wenn ich unterwegs bin und der Himmel blau wird, bleibe ich stehen und schaue mich um. An den meisten Abenden passiert nichts. An manchen Abenden bekommst du den Platz.
— Desly
എല്ലാവരും ഗോൾഡൻ അവറിനെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. അത് നല്ലതാണ്, സംശയമില്ല. ചൂടുള്ള വെളിച്ചം, നീണ്ട നിഴലുകൾ, എല്ലാവരും നന്നായി കാണപ്പെടുന്നു. പക്ഷേ ഞാൻ പതുക്കെ ഒരു ബ്ലൂ അവർ ആളായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
സൂര്യൻ അസ്തമിച്ച ഉടനെ, ശരിക്കും ഇരുട്ടാകുന്നതിന് മുമ്പുള്ള സമയമാണ് ബ്ലൂ അവർ. ആകാശം ആഴമുള്ള, തെളിഞ്ഞ ഒരു നീലയാകും, നഗരത്തിലെ വിളക്കുകൾ തെളിയും, കുറച്ചുനേരത്തേക്ക് രണ്ടും തുല്യമായി നിൽക്കും. ആകാശത്തിന് അമിതമായ വെളിച്ചമില്ല, വിളക്കുകൾക്ക് കടുപ്പവുമില്ല. എല്ലാം വെറുതെ ഒന്ന് തിളങ്ങിനിൽക്കും.
പ്രശ്നം, അത് അധികനേരം നിൽക്കില്ല എന്നതാണ്. ഇരുപത് മിനിറ്റ്, കാലാവസ്ഥ കനിഞ്ഞാൽ ഒരുപക്ഷേ മുപ്പത്. പിന്നെ ആകാശം കറുക്കും, അത് വെറുമൊരു രാത്രി ഫോട്ടോ ആകും.
ഇത് സംഭവിച്ചത് ഓഫൻബർഗിലെ ഒരു ശരത്കാല സന്ധ്യയിലാണ്. ഒന്നും പ്ലാൻ ചെയ്തിരുന്നില്ല. ഒരു നീണ്ട ദിവസത്തിനുശേഷം കാലുകൾ ഒന്ന് നിവർത്താൻ പോകുന്ന തരം ഒരു ചെറിയ നടത്തത്തിന് ഞങ്ങൾ ഇറങ്ങി, ടൗൺ സ്ക്വയറിൽ എത്തി.
അപ്പോൾ ആകാശം ആ പരിപാടി ചെയ്തു. കൃത്യം ആ നീലനിറത്തിലേക്ക് മാറി. സ്ക്വയറിലെ വലിയ മേലാപ്പ് താഴെനിന്ന് പിങ്കും പർപ്പിളും നിറത്തിൽ തെളിഞ്ഞുനിന്നു, അടുത്തുള്ള മരത്തിന്റെ മഞ്ഞ ശരത്കാല ഇലകളിൽ തെരുവുവിളക്കിന്റെ വെളിച്ചം വീണു, ആളുകൾ ഒരു ചെറിയ സ്റ്റാളിന് ചുറ്റും മറ്റേതൊരു സന്ധ്യയും പോലെ നിന്നു. അവർക്ക് അത് അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു.
ഞാൻ നിന്നു, ഫോട്ടോ എടുത്തു. ഈ പേജിന്റെ മുകളിലുള്ളത് അതാണ്, ഇപ്പോഴും എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവയിൽ ഒന്ന്.
നല്ല വെളിച്ചം നമ്മൾ തയ്യാറാകുന്നതുവരെ കാത്തുനിൽക്കില്ല. ഒന്നുകിൽ ക്യാമറ കൈയിലുണ്ട്, അല്ലെങ്കിൽ ഇല്ല.
ഫോട്ടോഗ്രഫിക്ക് പുറത്തും ഞാൻ ഇതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാറുണ്ട്. നല്ല കാര്യങ്ങളിൽ പലതും ചെറിയ ഇടവേളകളിലാണ് വരുന്നത്. പത്തു മിനിറ്റ് കൂടുതൽ പുറത്ത് നിന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം നടന്ന ഒരു സംഭാഷണം. ക്ഷീണം കാരണം ഏതാണ്ട് ഒഴിവാക്കിയ ഒരു നടത്തം.
ഇത് ഒരു ഫ്രിഡ്ജ് മാഗ്നറ്റിലെ വാചകം പോലെ തോന്നുന്നുണ്ടാകും. അങ്ങനെ തോന്നാതെ ഇതൊക്കെ എങ്ങനെ പറയണമെന്ന് ഞാൻ ഇപ്പോഴും പഠിക്കുകയാണ്. പക്ഷേ ഞാൻ ഇത് ശരിക്കും വിശ്വസിക്കുന്നു.
അതുകൊണ്ട് ഇപ്പോൾ ഞാൻ സൂര്യാസ്തമയ സമയം നോക്കിവെക്കും. പുറത്തായിരിക്കുമ്പോൾ ആകാശം നീലയാകാൻ തുടങ്ങിയാൽ, ഞാൻ നിന്ന് ചുറ്റും നോക്കും. മിക്ക സന്ധ്യകളിലും ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല. ചില സന്ധ്യകളിൽ ആ സ്ക്വയർ കിട്ടും.
— ഡെസ്ലി