The cat who taught me to wait
My first real camera, a lot of blurry photos, and the most patient teacher I've had.
My first real camera, a lot of blurry photos, and the most patient teacher I've had.
Meine erste richtige Kamera, viele verwackelte Fotos und der geduldigste Lehrer, den ich je hatte.
എന്റെ ആദ്യത്തെ യഥാർത്ഥ ക്യാമറ, ഒരുപാട് മങ്ങിയ ഫോട്ടോകൾ, പിന്നെ എനിക്ക് കിട്ടിയ ഏറ്റവും ക്ഷമയുള്ള ഗുരുവും.
The Canon 4000D is not a fancy camera. It's the one shops recommend when you say "I want to get into photography" and then mention a budget. When I bought it, for the first few weeks I shot everything on the green auto mode, because the dial had too many letters on it and I didn't want to admit I didn't know what half of them meant.
The photos were fine. They looked like phone photos, just heavier.
Then there was this cat. Orange and white, lived nowhere and everywhere, and had a favourite spot on a black metal rail outside. Every afternoon around four it would stretch out there like it owned the place. I started trying to photograph it mostly because it was the only subject that would sit still long enough for me to fiddle with settings.
I switched to aperture priority because a YouTube video told me to. Opened the lens up as wide as the kit lens would go. Zoomed all the way in. Suddenly the background melted into this soft green blur and the cat looked like it was in a magazine. I genuinely said "oh" out loud.
Most of the photos were still bad. The focus would land on the rail instead of the eyes. Or the cat would blink. Or yawn, which is either the worst or the best photo depending on your mood. I took maybe two hundred pictures of that one animal over a couple of weeks.
The cat never moved for me. I had to learn to move for the cat.
What it actually taught me wasn't about aperture. It was about waiting. You don't take a good photo of a cat. You sit near a cat for twenty minutes until it decides to look at you for half a second, and you'd better be ready when it does.
That's become how I shoot pretty much everything now. People, light, streets. I get set up, I get quiet, and I wait for the half second.
I don't know where the cat is now. I hope it found a warmer rail.
— Desly
Die Canon 4000D ist keine schicke Kamera. Es ist die, die Läden empfehlen, wenn man sagt „Ich will mit Fotografie anfangen“ und dann ein Budget nennt. Als ich sie gekauft habe, habe ich in den ersten Wochen alles im grünen Automatikmodus fotografiert, weil das Rad zu viele Buchstaben hatte und ich nicht zugeben wollte, dass ich bei der Hälfte nicht wusste, was sie bedeuten.
Die Fotos waren okay. Sie sahen aus wie Handyfotos, nur schwerer.
Dann war da diese Katze. Orange und weiß, wohnte nirgendwo und überall und hatte einen Lieblingsplatz auf einem schwarzen Metallgeländer draußen. Jeden Nachmittag gegen vier streckte sie sich dort aus, als gehöre ihr der Ort. Ich fing an, sie zu fotografieren, vor allem weil sie das einzige Motiv war, das lange genug stillhielt, damit ich an den Einstellungen herumprobieren konnte.
Ich wechselte auf Blendenpriorität, weil ein YouTube-Video es mir gesagt hatte. Öffnete das Objektiv so weit, wie das Kit-Objektiv es zuließ. Zoomte ganz hinein. Plötzlich zerschmolz der Hintergrund zu einem weichen grünen Schleier, und die Katze sah aus wie in einem Magazin. Ich habe tatsächlich laut „oh“ gesagt.
Die meisten Fotos waren trotzdem schlecht. Der Fokus landete auf dem Geländer statt auf den Augen. Oder die Katze blinzelte. Oder gähnte, was je nach Laune das schlechteste oder das beste Foto ist. Ich habe in ein paar Wochen vielleicht zweihundert Bilder von diesem einen Tier gemacht.
Die Katze hat sich nie für mich bewegt. Ich musste lernen, mich für die Katze zu bewegen.
Was sie mir eigentlich beigebracht hat, war nicht die Blende. Es war das Warten. Man macht kein gutes Foto von einer Katze. Man sitzt zwanzig Minuten neben einer Katze, bis sie beschließt, dich für eine halbe Sekunde anzusehen, und dann solltest du bereit sein.
So fotografiere ich heute fast alles. Menschen, Licht, Straßen. Ich mache mich bereit, werde still und warte auf die halbe Sekunde.
Ich weiß nicht, wo die Katze jetzt ist. Ich hoffe, sie hat ein wärmeres Geländer gefunden.
— Desly
Canon 4000D ഒരു ആഡംബര ക്യാമറയല്ല. "എനിക്ക് ഫോട്ടോഗ്രഫി തുടങ്ങണം" എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ഒരു ബജറ്റ് പറയുമ്പോൾ കടക്കാർ ശുപാർശ ചെയ്യുന്ന ക്യാമറയാണത്. അത് വാങ്ങിയപ്പോൾ, ആദ്യത്തെ കുറച്ച് ആഴ്ചകൾ ഞാൻ എല്ലാം പച്ച ഓട്ടോ മോഡിലാണ് എടുത്തത്, കാരണം ഡയലിൽ ഒരുപാട് അക്ഷരങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു, അതിൽ പകുതിയുടെയും അർത്ഥം എനിക്കറിയില്ലെന്ന് സമ്മതിക്കാൻ ഞാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
ഫോട്ടോകൾ കുഴപ്പമില്ലായിരുന്നു. ഫോൺ ഫോട്ടോകൾ പോലെ തന്നെ, കുറച്ചുകൂടി ഭാരമുള്ളവ.
അപ്പോഴാണ് ഈ പൂച്ച. ഓറഞ്ചും വെള്ളയും, ഒരിടത്തും താമസിക്കാത്ത, എല്ലായിടത്തും താമസിക്കുന്ന ഒരു പൂച്ച. പുറത്തുള്ള ഒരു കറുത്ത ഇരുമ്പുകമ്പിയിൽ അതിന് ഒരു പ്രിയപ്പെട്ട സ്ഥലമുണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാ ഉച്ചകഴിഞ്ഞും ഏകദേശം നാലുമണിക്ക്, ആ സ്ഥലം തന്റേതാണെന്ന മട്ടിൽ അത് അവിടെ നീണ്ടുനിവർന്ന് കിടക്കും. ഞാൻ അതിന്റെ ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചുതുടങ്ങിയത്, സെറ്റിംഗ്സ് മാറ്റി പരീക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടത്ര നേരം അനങ്ങാതിരിക്കുന്ന ഒരേയൊരു വിഷയം അതായിരുന്നു എന്നതുകൊണ്ടാണ്.
ഒരു YouTube വീഡിയോ പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് ഞാൻ അപ്പർച്ചർ പ്രയോറിറ്റിയിലേക്ക് മാറി. കിറ്റ് ലെൻസ് അനുവദിക്കുന്നത്ര വിശാലമായി തുറന്നു. മുഴുവൻ സൂം ചെയ്തു. പെട്ടെന്ന് പശ്ചാത്തലം മൃദുവായ ഒരു പച്ച മങ്ങലായി ഉരുകി, പൂച്ച ഒരു മാഗസിനിലെ പോലെ കാണപ്പെട്ടു. ഞാൻ ശരിക്കും ഉറക്കെ "ഓ" എന്ന് പറഞ്ഞുപോയി.
മിക്ക ഫോട്ടോകളും അപ്പോഴും മോശമായിരുന്നു. ഫോക്കസ് കണ്ണുകളിലല്ല, കമ്പിയിൽ പോയി വീഴും. അല്ലെങ്കിൽ പൂച്ച കണ്ണടയ്ക്കും. അല്ലെങ്കിൽ കോട്ടുവായിടും, അത് നിങ്ങളുടെ മൂഡ് അനുസരിച്ച് ഏറ്റവും മോശം ഫോട്ടോയോ ഏറ്റവും നല്ല ഫോട്ടോയോ ആകാം. രണ്ടാഴ്ചയ്ക്കുള്ളിൽ ആ ഒരൊറ്റ മൃഗത്തിന്റെ ഏകദേശം ഇരുന്നൂറ് ഫോട്ടോകൾ ഞാൻ എടുത്തു.
പൂച്ച ഒരിക്കലും എനിക്കുവേണ്ടി അനങ്ങിയില്ല. പൂച്ചയ്ക്കുവേണ്ടി അനങ്ങാൻ എനിക്ക് പഠിക്കേണ്ടിവന്നു.
അത് ശരിക്കും എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത് അപ്പർച്ചറിനെക്കുറിച്ചല്ല. കാത്തിരിപ്പിനെക്കുറിച്ചാണ്. ഒരു പൂച്ചയുടെ നല്ല ഫോട്ടോ നമ്മൾ എടുക്കുകയല്ല. ഇരുപത് മിനിറ്റ് ഒരു പൂച്ചയുടെ അടുത്ത് ഇരിക്കുന്നു, അര സെക്കൻഡ് നിങ്ങളെ നോക്കാൻ അത് തീരുമാനിക്കുന്നതുവരെ, അത് നോക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾ തയ്യാറായിരിക്കണം.
ഇപ്പോൾ ഏതാണ്ട് എല്ലാം ഞാൻ അങ്ങനെയാണ് എടുക്കുന്നത്. ആളുകൾ, വെളിച്ചം, തെരുവുകൾ. ഞാൻ തയ്യാറാകും, നിശ്ശബ്ദനാകും, ആ അര സെക്കൻഡിനായി കാത്തിരിക്കും.
ആ പൂച്ച ഇപ്പോൾ എവിടെയാണെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. അതിന് കുറച്ചുകൂടി ചൂടുള്ള ഒരു കമ്പി കിട്ടിയിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.
— ഡെസ്ലി